Υπογονιμότητα

Υπογονιμότητα ορίζεται ως, η αδυναμία επίτευξης κύησης, παρά την συχνή σεξουαλική επαφή χωρίς προφυλάξεις, για ενα χρόνο. Περίπου το 15% των ζευγαριών ειναι υπογόνιμα. Η υπογονιμότητα μπορεί να οφείλεται είτε στον εναν ή και στους δυο. Μπορεί να υπάρχει μια αιτία ή να οφείλεται σε πολλαπλούς παράγοντες.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων υπογονιμότητας το βασικό σύμπτωμα ειναι η αδυναμία επίτευξης κύησης, παρά τις προσπάθειες για μακρό χρονικό διάστημα.

AITIA

Στην υπογονιμότητα του άνδρα εμπλέκονται πολλοί παράγοντες.

Ενα φυσιολογικό σπέρμα πρέπει να πληροί τις παρακάτω προδιαγραφές:

  • Ο αριθμός των σπερματοζωαρίων πρέπει να ανέρχεται κατ’ελάχιστον στα 15.000.000 /ml ή 39.000.000 εκατομμύρια ανά εκσπερμάτιση.
  • Η οδός μεταφοράς του σπέρματος απο τους όρχεις στις σπερματοδόχες κύστεις να είναι ακεραία και βατή.
  • Ικανοποιητική κινητικότητα των σπερματοζωαρίων. Η ζωηρή κίνηση πρός τα εμπρός πρέπει να υπερβαίνει το 30% των σπερματοζωαρίων.

Κατά συνέπεια, οταν παρατηρείται μειωμένη παραγωγή σπέρματος, μειωμένη κινητικότητα σπερματοζωαρίων και ανωμαλιες στη μορφολογία των σπερματοζωαρίων, τότε έχουμε περίπτωση υπογονιμότητας.

Τα αίτια της ανδρικής υπογονιμότητας είναι πολλαπλά και κατατάσσονται σε μεγάλες 2κατηγορίες:

1.Προβλήματα στην παραγωγή σπέρματος. Περιλαμβάνονται χρωμoσωμιακές και γενετικές ανωμαλίες, κρυψορχία, συστροφή όρχεος, λοιμώξεις( χλαμύδια σεξουαλικώς μεταδιδόμενα ), κιρσοκήλη, χημικές ουσίες και φάρμακα( οπως η σουλφασαλαζίνη που χρησιμοποιείται στη νόσο του Crohnως αντιφλεγμονωδες, αλλά με τη διακοπή επανέρχεται στα φυσιολογικά επίπεδα), η ακτινοθεραπεία στην περιοχη και αγνώστου αιτιολογίας

2.Απόφραξη των σπερματικών οδών μεταφοράς του σπέρματος. Περιλαμβάνονται, λοιμώξεις, απόφραξη των σπερματικών πόρων, απολίνωση των σπερματικών πόρων, απουσία σπερματικών πόρων, παθήσεις του προστάτη.

3.Σεξουαλικά προβλήματα, όπως στυτική δυσλειτουργια, παλίνδρομος εκσπερμάτιση, πρώιμη εκσπερμάτιση, βλάβες στη σπονδυλική στήλη, προστατεκτομή, ορισμένες φαρμακευτικές ουσίες, κάκωση νεύρων.

4.Ορμονικοί, όπως όγκοι υποφύσεως, ανεπάρκεια του άξονα υπόφυση- όρχεις, υπερβολική κατανάλωση αναβολικών.

5.Αντισπερματικά αντισώματα τα οποία αναπτύσσονται μετά απο φλεγμονές ή κάκωση των επιδιδυμίδων, απολίνωση των σπερματικών πόρων ή απο άγνωση αιτία.

6.Stress. προκαλεί πτωση της Libido και κατά συνέπεια μείωση της συχνότητας των σεξουαλικών επαφών. Επίσης, στις μεν γυναίκες επηρεάζει την ωορρηξία, στούς δε άνδρες την παραγωγή σπέρματος.

7.Επαγγέλματα. Η εργασία σε υψηλές θερμοκρασίες, όπως σε υψικαμίνους η οι μάγειροι, καθώς και εκείνοι που ασχολούνται με τη γεωργία και χρησιμοποιούν γεωργικά φαρμακα, εντομοκτονα, μυοκτόνα, μυκητοκτόνα. Επίσης όσοι ερχονται σε επαφή με μέταλλα και διαλύτες αντιμετωπίζουν κάποιας μορφής υπογονιμότητα.

8.Χημειοθεραπευτικά. Μειώνουν σημαντικά την παραγωγή σπέρματος, γι’αυτό προηγουμένως θα πρέπει να λαμβάνεται σπέρμα και να διατηρείται σε τράπεζα σπέρματος.

9.Ορισμένα βότανα. Όπως το εκχύλισμα της ρίζας του φυτού TripterygiumWilfordi( κινέζικο χόρτο) μπορεί να επηρεάσει την παραγωγή σπέρματος ή να μειώσει το μέγεθος των όρχεων.

10.Ο τρόπος ζωής. Το κάπνισμα καθώς και η μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ επηρεάζουν την ποιότητα του σπέρματος. Επίσης η μακροχρόνια χρήση μοτοποδηλάτου μπορεί να προκαλέσει μείωση του σπέρματος λόγω υπερθέρμανσης των όρχεων. Επι πρόσθετα, λόγω πιέσεως του περινέου, μπορεί να προκληθούν αιμωδίες στο πέος και στυτική δυσλειτουργία.

Εικόνα 1. το αναπαραγωγικό σύστημα του άνδρα, και σχηματική παράσταση του σπερματοζωαρίου.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η προσέγγιση διάγνωσης της ανδρικής υπογονιμότητας, αρχίζει με :

1.Λήψη λεπτομερούς ιστορικού, το οποίο περιλαμβάνει, διερεύνηση της παιδικής ηλικίας και η ανάδειξη παιδικών νοσημάτων που επηρεάζουν την γονιμότητα, όπως η παρωτίτιδα.

Διερεύνηση της τρέχουσας γενικής κατάστασης του ενδιαφερομένου. Η παρουσία σακχαρωδης διαβήτη, η λήψη φαρμακευτικών ουσιών όπως τα στεροειδή, η χρηση αναβολικών, το αλκοόλ, το κάπνισμα, η μαριχουάνα και άλλες φαρμακευτικές ουσίες. Επίσης η έκθεση σε βαρέα μέταλλα, οπως το μερκούριο και το αρσενικό. Ολα τα παραπάνω αποτελούν βασικές αιτίες που μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά την γονιμότητα.

Η διερεύνηση της σεξουαλικής δραστηριότητας και τυχόν παρουσία στυτικής δυσλειτουργίας, μπορεί να αποτελεί την αιτία υπογονιμότητας.

2.Σπερμοδιάγραμμα. Με το σπερμοδιάγραμμα ελέγχεται, ο όγκος του σπέρματος, ο αριθμός των σπερματοζωαρίων, η κινητικότητα και η μορφολογια. Η εν λόγω εξέταση για να είναι αξιόπιστη, πρέπει ο ενδιαφερόμενος να απέχει απο σεξουαλική δραστηριότητα 3 ημέρες. Το σπέρμα συλλέγεται σε αποστειρωμένο κυπελλάκι με την τεχνική του αυνανισμού.

3.Διορθικό υπερηχογραφημα.Ελέγχεται ο προστάτης και οι σπερματοδόχες κύστεις και μπορούν να αποκαλυφθούν τυχον παθολογικές καταστάσεις του προστάτη και των σπερματοδόχων κύστεων.

Εικόνα 2.ασθενής με αζωοσπερμία και παρουσία κύστεως ενδοορχικά

Εικόνα 3.Αποκαλύπτεται κιρσοκήλη αριστερού όρχεος

Εικόνα 4. Σε νεαρό ασθενή με το διορθικό υπερηχογράφημα αναδεικνύεται κυστικό μόρφωμα προστάτη.

Εκόνα 5. Αποκαλυπτεται κακοήθεια όρχεος.

5.Ορμονικός έλεγχος. Περιλαμβάνει τη μέτρηση των ορμονών, FSH, LH, τεστοστερόνη και το ελεύθερο κλάσμα αυτής και προλακτίνη. Αυξημένα επίπεδα FSH σημαινει βλάβη του σπερματικού επιθηλίου των όρχεων, ενω αυξημένα επιπεδα προλακτίνης ειναι ενδεικτικη πιθανώς αδενώματος της υποφύσεως. Μειωμενα επίπεδα LH και τεστοστερόνης παραπέμπει σε υπογοναδισμό και υπογονιμότητα.

5.Γενετικό Test. Όταν η ποσότητα του σπέρματος ειναι πολύ μικρή, τότε θα πρεπει ο ενδιαφερόμενος να υποβληθεί σε γενετικό έλεγχο. Ο γενετικός έλεγχος μπορει να αποκαλύψει γενετικές ανωμαλίες του χρωμοσώματος Υ. Τα γενετικά Tests μπορεί να αποκαλύψουν γενετικά και κληρονομικά σύνδρομα υπεύθυνα της υπογονιμότητας.

6. Βιοψία όρχεων. Λαμβάνεται δείγμα ορχικού ιστου και αποστελλεται στο παθολογοανατομικό εργατηριο. Αν η εξέταση δείξει φυσιολογική παραγωγή σπέρματος, τότε η αιτία της υπογονιμότητας πρέπει να αναζητηθεί στη μεταφορά του σπέρματος. Ενδεχομένως να αφορά απόφραξη σε καποιο σημείο της διαδρομής του σπέρματος. Η βιοψία των όρχεων χρησιμοποιείται, όταν εχουν εξαντληθεί οι άλλες μέθοδοι διάγνωσης της υπογονιμότητας.

7. Γενική ούρων μετά την εκσπερμάτιση. Αυτό το τεστ ζητείται απο τον γιατρό, όταν δεν αποβάλλεται σπέρμα και τίθεται η υποψία παλίνδρομης εκσπερμάτισης. Δηλαδή αντιστροφη πορεία του σπέρματος πρός την ουροδόχο κύστη. Σ’αυτη την περίπτωση ανιχνεύεται σπέρμα στα ούρα και επιβεβαιώνεται η διάγνωση.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η θεραπεία της ανδρικής υπογονιμότητας βασίζεται στην αιτία και ανάλογα αποφασίζεται η δέουσα θεραπεία.Υπάρχουν ορισμένες χειρουργικές παθήσεις, όπως η κιρσοκήλη, η κρυψορχία, η υδροκήλη, η απόφραση σε κάποιο σημειο της διαδρομής μεταφοράς του σπέρματος, απαιτείται χειρουργική επέμβαση.

Οταν η αιτία της υπογονιμότητας ειναι ορμονικός, όπως υπογοναδισμός, υπερπρολακτιναιμία, και ογκοι της υποφύσεως,τότε η θεραπεία στοχευει στην αποκατάσταση της ορμονικής ισορροπίας με τη χορήγηση ορμονικων φαρμακευτικών σκευασμάτων.

Επί φλεγμονής, όπως η μικροβιακή προστατίτιδα, η επιδιδυμίτιδα, η ορχίτιδα, η θεραπεία εκλογής ειναι η χορήγηση αντιβιοτικών.

Στίς περιπτώσεις με σεξουλική δυσλειτουργία ή παλίνδρομο εκσπερμάτιση, η χορήγηση αναστολέων φωσφοδιεστεράσης -5 ( sildenafil, vardenafil, avanafil), στήν πρώτη περίπτωση μπορεί να βελτιώσει το σπέρμα. Στη δεύτερη περίπτωση, της παλίνδρομης εκσπερμάτισης χορηγουμε συμπαθομιμητικά φάρμακα, όπως εφεδρίνη, η ψευδοεφεδρίνη και η ιμιπραμίνη.Σε ασθενείς που εχουν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στον προστάτη ή στον αυχένα της ουροδόχου κύστεως, δεν έχουν ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

Οταν δεν ανευρίσκεται κάποια αιτία, η υπογονιμότητα χαρακτηρίζεται ιδιοπαθής. Η θεραπεία που χορηγείται ειναι ορμονική, όπως οι γοναδοτροπίνες και τα αντιοιστρογόνα για 3 μήνες τουλάχιστον.

Στίς περιπτώσεις που η υπογονιμότητα οφείλεται σε αντισπερματικά αντισώματα, χορηγούνται στεροειδή αντιφλεγμονώδη, όπως κορτιζόνη για χρονικό διάστημα 3-6 μηνών.

Όταν διαπιστούται μικρή ποσότητα σπέρματος, απουσία σπέρματος και πολυ χαμηλή κινητικότητα, τότε ο ενδιαφερόμενος άνδρας πρέπει να αναζητηση τη λύση στην επιβοηθητική αναπαραγωγική τεχνολογία. Συλλέγεται σπέρμα απο τον ανδρα ή απο δότη και γονιμοποιείται είτε εντός της μήτρα ή στο εργαστήριο και μεταφέρεται στη μήτρα της γυναίκας.

Στυτική Δυσλειτουργία

Tι είναι η στυτική Δυσλειτουργία;

Η στυτική δυσλειτουργία είναι η αδυναμία επίτευξης και διατήρησης σκληρής και με διάρκεια στύσης, ώστε να επιτυγχάνεται διείσδυση του πέους εντός του κόλπου κατά τη σεξουαλική επαφή. Για να τεθεί η διάγνωση της στυτικής δυσλειτουργίας ,πρέπει να υπάρχει το πρόβλημα τουλάχιστον 6 μήνες πριν.

Το πρόβλημα της στυτικής δυσλειτουργίας είναι πιο συχνό από τη γενική αίσθηση που υπάρχει. Στην Ελλάδα περίπου 300.000-350.000 άνδρες παρουσιάζουν μετρίου έως μεγάλου βαθμού προβλήματα στύσης .Η πλειονότητα αυτών των περιπτώσεων αποκρύπτουν το πρόβλημα ,δεν συμβουλεύονται τον γιατρό τους, για λόγους κυρίως ταμπού, και μόνο ένα μικρό ποσοστό 5-10% αυτών απευθύνεται σε ειδικούς ουρολόγους .Είναι μια προοδευτικά εξελισσόμενη νόσος κα η μη αντιμετώπιση της έγκαιρα οδηγεί σε πλήρη ανικανότητα. Το 90 με 95% των περιπτώσεων είναι αντιμετωπίσιμες.

Αίτια

Ο μηχανισμός της στύσης χαρακτηρίζεται από αύξηση της ροής του αίματος στα σηραγγώδη σώματα του πέους κατά τη σεξουαλική διέγερση. Το 70% των περιπτώσεων στυτικής δυσλειτουργίας οφείλεται σε πρόβλημα αγγειακής αιτιολογίας και εμφανίζεται πιο συχνά σε ασθενείς με καρδιαγγειακό ιστορικό, σακχαρώδη διαβήτη, χειρουργικά τραύματα, βλάβες της σπονδυλικής στήλης, χρήση φαρμάκων ,κατάχρηση αλκοόλ, υπογοναδισμός .

Τα Καρδιαγγειακά προβλήματα μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα στύσεως λόγω βλάβης των αγγείων του πέους (αθηρωμάτωση πεηκών αρτηριών) ή φλεβικής διαφυγής, με αποτέλεσμα τη μειωμένη παροχή αίματος στο πέος. Σε ένα ποσοστό η εμφάνιση στυτικής δυσλειτουργίας αποτελεί πρόδρομο σημείο στεφανιαίας νόσου.

O Σακχαρώδης Διαβήτης προκαλεί νευροπάθεια με συνέπεια μειωμένη παροχή αίματος στο πέος.

Τραύμα η Χειρουργική Επέμβαση στον προστάτη, την ουροδόχο κύστη και την περιοχή του ορθού και του πρωκτού μπορεί να προκαλέσουν βλάβη στα νεύρα τα οποία ρυθμίζουν την λειτουργία της στύσης και να προκαλέσουν δυσλειτουργία στύσης.

Βλάβες στη Σπονδυλική Στήλη μπορεί να εμποδίσουν τα νευρικά σήματα να φτάσουν στο πέος με αποτέλεσμα την πρόκληση δυσλειτουργίας στύσης.

Φάρμακα όπως ορισμένα αντιυπερτασικά, β-αναστολείς, στατίνες

Ορμονικά Προβλήματα όπως μειωμένα επίπεδα ανδρογόνων.

Ο Αλκοολισμός προκαλεί προβλήματα στύσεως λόγω νευροπάθειας.

Θεραπεία

Η θεραπεία της στύσεως βασίζεται στην αιτία. Συνήθως χορηγούνται Φάρμακα από τού στόματος όπως η σιλδεναφίλη, η ταδαλαφίλη και η βαρδεναφίλη τα οποία αυξάνουν την παροχή αίματος στο πέος όταν υπάρχει σεξουαλικό ερέθισμα με αποτέλεσμα να επιτυγχάνεται στύση. Επίσης μέχρι πρότινος όταν αποτύγχανε η θεραπεία από του στόματος χρησιμοποιούντο οι ενδοπεικές ενέσεις. Όμως οι θεραπείες αυτές αντιμετωπίζουν το σύμπτωμα και όχι την αιτία του προβλήματος.

Τα κρουστικά κύματα. Μια νέα θεραπεία με την εφαρμογή κρουστικών κυμάτων στο πέος αντιμετωπίζει την αιτία του προβλήματος. Τα κρουστικά κύματα είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι ενεργοποιούν μηχανισμούς νεοαγγείωσης στα σημεία που επενεργούν, με αποτέλεσμα τη βελτίωση της ροής του αίματος στο πέος. Έτσι η δημιουργία νέων αγγειακών κλάδων στο πέος βελτιώνει σταδιακά τη στυτική λειτουργία.

Πως γίνεται η εφαρμογή. Η εφαρμογή της θεραπείας γίνεται εξωτερικά μέσω μιας ειδικής συσκευής παραγωγής κρουστικών κυμάτων (Omnispec ED-1000) που διοχετεύει μια σειρά από κρουστικούς παλμούς στο πέος. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίας ο ασθενής αισθάνεται πολύ ελαφρά τσιμπήματα. Η θεραπεία ολοκληρώνεται σε 12 συνεδρίες, εντός 9 εβδομάδων, με ένα μεσοδιάστημα ανάπαυλας τριών εβδομάδων. Στην τελευταία συνεδρία γίνεται εκτίμηση του αποτελέσματος.

Είναι ασφαλής θεραπεία; Η θεραπεία είναι απολύτως ασφαλής. Είναι εντελώς ανώδυνη, ενώ δεν έχουν αναφερθεί παρενέργειες. Σε κάθε περίπτωση ο ιατρός θα αποφασίσει αν ο ασθενής είναι κατάλληλος για την θεραπεία.

Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα;

Τα μέχρι τώρα κλινικά αποτελέσματα δείχνουν πως η θεραπεία αποκαθιστά τη στυτική λειτουργία μικρού και μετρίου βαθμού, βελτιώνοντας τη σκληρότητα και τη διάρκεια της στύσης. Στις μισές περιπτώσεις ο ασθενής θα διακόψει την φαρμακευτική αγωγή, ενώ στις άλλες μισές θα την ελαττώσει. Σε σοβαρότερες περιπτώσεις όπου τα φάρμακα δεν βοηθούν, η θεραπεία των κρουστικών κυμάτων μπορεί να αποκαταστήσει την δράση των φαρμάκων. Σε κάθε περίπτωση ο ιατρός θα καθορίσει τις προσδοκίες και το θεραπευτικό σχήμα του ασθενούς για το καλύτερο αποτέλεσμα.

Αν αποτύχουν όλες οι παραπάνω θεραπείες τότε καταφεύγουμε στη χειρουργική θεραπεία .Η χειρουργική θεραπεία υποκαθιστά την φυσιολογική στύση με τεχνητή στύση. Για να επιτευχθεί αυτό εμφυτεύεται πεική πρόθεση εντός των συραγγωδών σωμάτων ,που αποτελείται από 2 κυλίνδρους ένα ρεζερβουάρ και μια αντλία.  Με αυτή τη συσκευή επιτυγχάνεται στύση κατά βούληση. Η διάρκεια της επεμβάσεως κυμαίνεται απο20-30’ της ώρας. Ο ασθενής παραμένει στο νοσοκομείο 2 ημέρες. Η ενεργοποίηση της πεικής προθέσεως γίνεται μετά από 4 εβδομάδες και αφού προηγουμένως εκπαιδευτεί ο ασθενής.

 

 

Προστάτης

Προστάτης

Τι είναι ο προστάτης; Γιατί ονομάστηκε έτσι;

Ο προστάτης είναι ένας αδένας του άνδρα, ο οποίος βρίσκεται κάτω από την ουροδόχο κύστη, μπροστά από το έντερο(ορθό) και πίσω από τα οστά της ηβικής σύμφυσης. Ο προστάτης περιβάλλει την ουρήθρα και γι’αυτό δημιουργεί προβλήματα στην ούρηση μετά την ηλικία των 40.

 

Ο όρος προστάτης καθιερώθηκε τον 17ο αιώνα από τους Γάλλους και πήρε το όνομα από την Ελληνική λέξη {Προστάτης} και την Λατινική {Prostata} και σημαίνει κάποιον που στέκεται μπροστά, ο πρωτοστάτης, ο προστατεύων. Στην προκειμένη περίπτωση η ονομασία προστάτης παραπέμπει στην προστασία του σπέρματος.

 

Τι ρόλο παίζει στον οργανισμό του άνδρα;

 

Ο προστάτης αδένας ανήκει στο αναπαραγωγικό σύστημα του άνδρα και εκκρίνει ένα υγρό το οποίο περιέχει θρεπτικά συστατικά για το σπέρμα και ένζυμα τα οποία βοηθούν στην ρευστοποίηση αυτού  ώστε να καταστεί γόνιμο. Το 30% της ποσότητας του σπέρματος προέρχεται από τον προστάτη και αναμιγνύεται με αυτό κατά τη διάρκεια της εκσπερμάτισης εντός της ουρήθρας. Επίσης συμβάλλει στην εγκράτεια των ούρων ενισχύοντας τη λειτουργία τού έσω σφιγκτήρα της ουρήθρας, εξασφαλίζοντας καλύτερη παθητική εγκράτεια.

 

Από ποια ηλικία μπορεί να εμφανιστούν προβλήματα στον άντρα όσον αφορά τον προστάτη;

 

Προβλήματα από τον προστάτη μπορούν να εμφανισθούν από τη στιγμή που ο άνδρας αρχίζει να έχει σεξουαλικές επαφές. Στις μικρές ηλικίες μέχρι την ηλικία των 40 παρουσιάζονται προβλήματα από φλεγμονές του προστάτη, την ονομαζόμενη προστατίτιδα. Από την ηλικία των 40 και πάνω εμφανίζονται επιπλέον προβλήματα από υπερτροφία ή καρκίνο του προστάτη.

 

Ποια συμπτώματα πρέπει να μας ανησυχούν και τι πρέπει να κάνουμε;

 

Τα συμπτώματα που εμφανίζονται όταν διογκώνεται ο προστάτης έχουν σχέση με την ούρηση και περιλαμβάνουν:

 

1.Αδύναμη ακτίνα ούρων

2.Δυσχέρεια στην έναρξη της ούρησης κυρίως το πρωί

3.Διακοπτόμενη ούρηση

4.Απώλεια σταγόνων μετά το τέλος της ούρησης

5.Συχνή ούρηση πάνω από 5 φορές την ημέρα ή επιτακτική ούρηση ,όταν εμφανίζει αιφνίδια αίσθημα ούρησης.

6.Νυκτουρία, συχνή ούρηση τη νύχτα

7.Ούρηση με προσπάθεια (σφίγγεται να ούρηση)

8.Αίσθημα ατελούς εκκένωσης της ουροδόχου κύστεως

9.Ουρολοιμώξεις

10.Αιματουρία.

 

Τα συμπτώματα που πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν είναι εκείνα που αρχίζουν και δημιουργούν πρόβλημα στον πάσχοντα τόσο στη δουλειά του όσο και στην κοινωνική του ζωή. Αυτά όμως που πρέπει να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής είναι, η αιματουρία, η αιμοσπερμία, η παραμονή μεγάλης ποσότητας ούρων στην ουροδόχο κύστη και οι συχνές ουρολοιμώξεις.

Πότε είναι καλοήθης και πότε κακοήθης;

Η συνηθέστερη πάθηση του προστάτη είναι η υπερτροφία, η οποία αναπτύσσεται μετά την ηλικία των 40 αλλά σπάνια εμφανίζονται συμπτώματα. Τα συμπτώματα αναπτύσσονται συνήθως μετά τα 55. Έτσι, 1 στους 4 άνδρες (25%) θα εκδηλώσουν συμπτώματα από τον προστάτη, ενώ μετά τα 75 θα εκδηλώσει το 50% και το 25% από αυτούς θα οδηγηθεί στο χειρουργείο.

Ο καρκίνος του προστάτη είναι ο πλέον συχνός στους άνδρες και η δεύτερη αιτία θανάτου μετά τον καρκίνο των πνευμόνων. Στις αναπτυγμένες χώρες ο καρκίνος του προστάτη αποτελεί το 15% όλων των καρκίνων, ενώ στις αναπτυσσόμενες μόνον το 4%. Η επίπτωση στον ανδρικό πληθυσμό στην Ευρώπη ανέρχεται σε 214 περιπτώσεις ανά 1.000 άνδρες. Συνήθως εμφανίζεται μετά την ηλικία των 65. Τα συμπτώματα είναι παρόμοια με εκείνα της υπερτροφίας του προστάτη, ενώ στις μικρές ηλικίες ( 45-55) μπορεί να είναι ασυμπτωματικός. Γι’αυτό οι άνδρες μετά τα 50 θα πρέπει να επισκέπτονται τον ουρολόγο τους. Η διάγνωση του προστατικού καρκίνου τίθεται με βιοψία ,με τοπική αναισθησία μέσω του ορθού.

Ποιοι παράγοντες παίζουν ρόλο για την εμφάνιση του;

Για την υπερτροφία του προστάτη, αποτελεί τη φυσική εξέλιξη  του προστάτη αδένα προϊούσης της ηλικίας. Άλλοι παράγοντες είναι το οικογενειακό ιστορικό και η γεωγραφική περιοχή. Αν στην οικογένεια ο πατέρας ή ο παππούς είχαν προστάτη τότε αυξάνονται οι πιθανότητες υπερτροφίας προστάτη στα παιδιά τους. Επίσης στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ η συχνότητα είναι μεγαλύτερη από την Ασία.

Σε ότι αφορά τον καρκίνο του προστάτη, οι παράγοντες οι οποίοι πιθανόν αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης του είναι:

  1. Η ηλικία. Εμφανίζεται συχνότερα μετά την ηλικία των 65.
  2. Φυλή. Στους μαύρους ο καρκίνος του προστάτη είναι πιο συχνός από τους λευκούς.
  3. Οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του προστάτη ή καρκίνος μαστού. Αν οι άνδρες της οικογένειας έπασχαν από καρκίνο του προστάτη ή οι γυναίκες από καρκίνο του μαστού ,τότε ο κίνδυνος για τα παιδιά ανάπτυξης καρκίνου του προστάτη  είναι αυξημένος.
  4. Παχυσαρκία. Οι παχύσαρκοι έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης προστατικού καρκίνου.
  5. Διατροφικοί παράγοντες, όπως η κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων γαλακτοκομικών, κόκκινου κρέατος, ασβεστίου, αλκοολούχων ποτών (4 ή 5 ποτήρια σκληρά αλκοολούχα ποτά ,όπως ουίσκι), τα αλλαντικά όπως λουκάνικα, bacon, fast foods, αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του προστάτη. Το κάπνισμα άμεσα δεν φαίνεται να επηρεάζει την ανάπτυξη του προστάτη, όμως είναι ο πρώτος παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη καρκίνου στην ουροδόχο κύστη.

Πώς μπορούμε να τον προλάβουμε για να μη γίνει επικίνδυνος;

Κάθε άνδρας, πρέπει μετά την ηλικία των 50, να υποβάλλεται σε έλεγχο για τον προστάτη του. Ο έλεγχος περιλαμβάνει:

  1. Υπερηχογράφημα νεφρών –κύστεως-προστάτη
  2. Ειδικό προστατικό αντιγόνο (PSA)
  3. Δακτυλική εξέταση προστάτη από ουρολόγο

Ο ουρολόγος είναι αυτός που θα αξιολογήσει τα ευρήματα και ανάλογα με τα ευρήματα θα προβεί και στις ανάλογες  συστάσεις.

Επίσης η διατροφή και ο τρόπος ζωής φαίνεται ότι παίζουν σημαντικό ρόλο στην πρόληψη του καρκίνου του προστάτη. Η άσκηση και η υγιεινή διατροφή μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του προστάτη.

Η διατροφή πρέπει να περιλαμβάνει: λευκά κρέατα, κυνήγι, ψάρια, ντομάτα, μπρόκολο, πράσινο τσάι, όσπρια ,όσπρια της άπω ανατολής, κόκκινο κρασί ,ρόδια ή χυμός ροδιού (επιδρά και στο PSA θετικά)και σελήνιο.

Η εξέταση τελικά PSA είναι αξιόπιστη; Πολλοί την αμφισβητούν.

Το PSA είναι ο μοναδικός δείκτης για τον προστάτη, τον οποίο αξιολογεί κατά περίπτωση ο ουρολόγος. Είναι ο δείκτης ο οποίος έχει βοηθήσει σημαντικά στην έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του προστάτη και στη αποτελεσματικότερη θεραπεία του. Δεν υπάρχει κάποια άλλη εξέταση ή άλλος δείκτης πιο αξιόπιστος μέχρι σήμερα από το PSA.

Θα ήθελα να τονίσω ότι οι παθήσεις του προστάτη ,όπως υπερτροφία και  καρκίνος  είναι οι πιο συχνές στον άνδρα  και οι  οποίες δεν πρέπει να τρομάζουν, κυρίως ο καρκίνος. Και τούτο διότι εξελίσσεται αργά ,είναι ιάσιμος όταν ανακαλύπτεται στα αρχικά στάδια, και υπάρχουν λύσεις και για τις ενδεχόμενες επιπλοκές μιας χειρουργικής επέμβασης.

Ο τακτικός ετήσιος έλεγχος μετά τα 50 και αν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό καρκίνου μετά τα 45, διασφαλίζει την έγκαιρη διάγνωση και ως εκ τούτου την αποτελεσματικότερη θεραπεία του καρκίνου του προστάτη. Ο δε υγιεινός τρόπος ζωής μειώνει τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του προστάτη.

 

Παθήσεις Οσχέου

Παθήσεις Οσχέου

Το όσχεο είναι ένας σάκος στον άνδρα, όπου κατασκηνούν οι όρχεις και τα εξαρτήματα αυτών, όπως η επιδιδυμίδα και ο σπερματικός τόνος. Παθήσεις αυτών των οργάνων ή κακώσεις, συνήθως προκαλούν διόγκωση του οσχέου. Η διόγκωση μπορεί να οφείλεται σε συλλογή υγρού, φλεγμονές των όρχεων, των επιδιδυμίδων ή σε κακοήθη διόγκωση αυτών, ή συστροφή όρχεος. Η διόγκωση μπορεί να είναι ασυμπτωματική, συνήθως σε κακοήθεις παθήσεις των όρχεων. Μπορεί όμως να συνοδεύεται από επώδυνα συμπτώματα, συνήθως σε φλεγμονές, όπως επιδιδυμίτιδα ή ορχίτιδα ή σε συστροφή του όρχεος. Οι επώδυνες καταστάσεις του οσχέου πρέπει να αντιμετωπίζονται άμεσα, γιατί αν οφείλεται σε συστροφή όρχεος πρέπει να χειρουργηθεί άμεσα.

Οι παθήσεις των όρχεων κατατάσσονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες:

  1. Σε ενδοκρινείς παθήσεις και
  2. Σε παθήσεις του αναπαραγωγικού συστήματος

Οι πλέον συνήθεις παθήσεις είναι :

Α. Καρκίνος όρχεων και καλοήθη νεοπλάσματα

Β. Διόγκωση όρχεων οφειλόμενη σε υδροκήλη, φλεγμονή επιδιδυμίδας αποκαλούμενη επιδιδυμίτις, φλεγμονή όρχεος αποκαλούμενη ορχίτις, κύστεις επιδιδυμίδας και σπερματικού τόνου και σπερματοκήλες.

Υδροκήλη

Υδροκήλη αποκαλείται η συλλογή υγρού εντός του οσχεικού σάκου και πέριξ του όρχεος. Η υδροκήλη μπορεί να εμφανισθεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Στα μικρά παιδιά παρατηρείται στο 10% (εικόνα 1).

Εικόνα 1. Παρατηρείται διόγκωση δεξιού ημιοσχέου λόγω υδροκήλης

Κατά το τέλος της κυήσεως, οι όρχεις κατέρχονται στον οσχεικό σάκο και περιβάλλονται από υγρό το οποίο απορροφάται στη συνέχεια. Αν δεν απορροφηθεί τότε δημιουργείται υδροκήλη. Επίσης μπορεί να δημιουργηθεί από φλεγμονές ή κακώσεις του οσχέου.

Υπάρχουν δύο τύποι υδροκήλης. Αυτή που επικοινωνεί με την περιτοναϊκή κοιλότητα και αυτή που δεν επικοινωνεί.

Τα συμπτώματα της υδροκήλης είναι ήπια και συνήθως οι ασθενείς αναφέρουν βάρος και τάση στο όσχεο, κυρίως τις πρωινές ώρες.

Διάγνωση

Η διάγνωση της υδροκήλης τίθεται με την αντικειμενική εξέταση από τον γιατρό και με υπερηχογράφημα οσχέου. Όταν υπάρχει υδροκήλη, οι όρχεις δεν ψηλαφώνται.

Θεραπεία

Στα νεογέννητα με υδροκήλη, δεν προβαίνουμε σε καμία θεραπεία και περιμένουμε για ένα χρόνο. Αν δεν απορροφηθεί το υγρό της υδροκήλης, τότε πρέπει να χειρουργηθεί.

Η υδροκήλη χειρουργείται όταν επικοινωνεί με την περιτοναϊκή κοιλότητα ή όταν εμφανίζεται σε ενήλικες άνδρες και προκαλεί συμπτώματα, υπό γενική αναισθησία και παραμονή μια ημέρα νοσηλευόμενος. Μια άλλη εναλλακτική μέθοδος θεραπείας είναι η αναρρόφηση του υγρού δια βελόνης μέσω του οσχέου. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται σε ασθενείς που δεν μπορούν να χειρουργηθούν. Ο κίνδυνος από αυτή τη μέθοδο θεραπείας είναι, συλλογή εκ νέου υγρού στο όσχεο, και φλεγμονή ή λοίμωξη.

Συστροφή Όρχεος

Η συστροφή όρχεος συμβαίνει, όταν περιστρέφεται ο σπερματικός τόνος γύρω από τον άξονα του δύο φορές (εικόνα 2), προκαλώντας διακοπή αιμάτωσης του όρχεος και συνήθως μόνιμη βλάβη ή καταστροφή αυτού. Είναι μια επείγουσα κατάσταση και χαρακτηρίζεται από έντονο και αιφνίδιο άλγος.

Aφορά νέους άνδρες και είναι σπάνια. Περίπου, συμβαίνει σε 1 ανά 4000 νέους. Πιο συχνά παρουσιάζεται στους έφηβους και σπανιότερα σε ενήλικες και νεογέννητα.

Απεικονίζεται ο φυσιολογικός όρχις και ο συστραφείς 

Αίτια

Η συστροφή συμβαίνει σε περιπτώσεις με προδιάθεση. Φυσιολογικά οι όρχεις δεν περιστρέφονται εντός του οσχεικού σάκου, διότι στηρίζονται στερεά στους πέριξ ιστούς. Όταν ο όρχις στηρίζεται χαλαρά εντός του οσχεικού σάκου και ο σπερματικός τόνος από τον οποίον κρέμεται είναι μακρύς, προδιαθέτει σε συστροφή. Επίσης, η κάκωση του οσχέου κατά τη διάρκεια άσκησης ή αγώνων όπως ποδόσφαιρο ή η πλήξη του οσχέου μπορεί να προκαλέσουν συστροφή. Συστροφή συμβαίνει συνήθως σε έναν όρχι και σπανίως και στους δύο.

Συμπτώματα

Η συστροφή του όρχεος συνοδεύεται από αιφνίδιο και έντονο άλγος στο ημιόσχεο, ζάλη, ναυτία και εμέτους. Παρατηρείται διόγκωση του ημιοσχέου και οιδηματώδες, η δε ψηλάφηση είναι επώδυνη.

Διάγνωση

Η διάγνωση τίθεται με:

  1. Φυσική εξέταση
  2. Υπερηχογράφημα οσχέου

Η φυσική εξέταση αποκαλύπτει επώδυνη διόγκωση οσχέου και έλξη του όρχεος προς τα επάνω. Ο υπερηχοτομογραφικός έλεγχος του οσχέου αποκαλύπτει διόγκωση όρχεος και διακοπή της αιματικής ροής.

Θεραπεία

Η θεραπεία συνήθως είναι χειρουργική. Σπανίως μπορεί να αναταχθεί η συστροφή του όρχεος με χειρισμούς. Όταν διαπιστωθεί πρέπει να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση άμεσα και ανάταξη του όρχεος. Αν χειρουργηθεί εντός των πρώτων 6 ωρών από την έναρξη των συμπτωμάτων, τότε το 95% των όρχεων είναι βιώσιμο. Αν περάσουν 12 ώρες τότε το 75 % των όρχεων εχουν υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη και αφαιρούνται. Η αφαίρεση του όρχεος μπορεί να έχει ορμονικές επιπτώσεις στα νεογέννητα και διαταραχές σπέρματος στους ενήλικες.

Κιρσοκήλη

Ο οσχεικός σάκος περιέχει, εκτός από τους όρχεις και τον τόνο και τις σπερματικές φλέβες και αρτηρίες που μεταφέρουν το αίμα από και προς τους όρχεις. Οποιαδήποτε ανατομική ανωμαλία των σπερματικών φλεβών, η οποία δυσχεραίνει την απαγωγή του αίματος από τους όρχεις, οδηγεί σε διεύρυνση του φλεβικού δικτύου η οποία ονομάζεται κιρσοκήλη. Η κιρσοκήλη μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη παραγωγή σπέρματος και χαμηλή κινητικότητα.

Η κιρσοκήλη δημιουργείται, όταν οι βαλβίδες των φλεβών των όρχεων δεν λειτουργούν, ανεπαρκούν. Η επίπτωση στον γενικό ανδρικό πληθυσμό ανέρχεται στο 15% καθώς και στους έφηβους άνδρες.

Κιρσοκήλη μπορεί να εμφανισθεί σε οποιοδήποτε χρόνο της ζωής κάθε άνδρα. Η διάγνωση της κιρσοκήλης, συνηθέστερα, πραγματοποιείται μεταξύ 15 και 25 ετών. Πιο συχνά εμφανίζεται αριστερά και έχει επιβεβαιωθεί από μελέτες. Η αιτιολογία είναι αδιευκρίνιστη, αλλά η πιο αποδεκτή είναι εκείνη της φλεβικής ανεπάρκειας. Η συχνότερη εμφάνιση αριστερά συσχετίζεται και με την ανατομία εκβολής της σπερματικής φλέβας στην νεφρική φλέβα υπό ορθή γωνία, και εξ αυτού του λόγου δυσχεραίνεται η απαγωγή του αίματος και προκαλείται στάση. Δεξιά, σπάνια παρατηρείται κιρσοκήλη και διαγιγνώσκεται σε περιπτώσεις που έχουν υποβληθεί σε χειρουργικές επεμβάσεις στην δεξιά κοιλία.

Απεικονίζεται το διευρυμένο φλεβικό δίκτυο αριστερά, με οφιοειδή πορεία (αριστερά κιρσοκήλη μεγάλου βαθμού)

Συμπτώματα

Συνήθως η κιρσοκήλη διαδράμει ασυμπτωματικά. Όταν εμφανίζονται συμπτώματα, αυτά περιλαμβάνουν άλγος αριστερού ημιοσχέου, διόγκωση οσχέου και εμφανείς διευρύνσεις φλεβών, ψηλαφητών με οφιοειδή μορφή. Συνήθως το άλγος επιτείνεται με την ορθοστασία ή κατά τους θερμούς μήνες.

Οι επιπτώσεις της κιρσοκήλης, αφορούν κυρίως στην ποιότητα του σπέρματος. Μπορεί να επηρεάσει τόσο τον αριθμό, την μορφολογία όσο και την κινητικότητα.

Διάγνωση

Η διάγνωση της κιρσοκήλης επιτυγχάνεται με την φυσική εξέταση και την υπερηχογραφία οσχέου. Με την ψηλάφηση του οσχέου διαπιστούται διόγκωση και ψηλαφητό φλεβικό δίκτυο με πιθανή ευαισθησία του όρχεος. Με την υπερηχοτομογραφία διερευνάται το φλεβικό δίκτυο και το εύρος του. Επίσης ελέγχεται η λειτουργικότητα των φλεβικών βαλβίδων, όπου συνήθως επί κιρσοκήλης παρατηρείται παλινδρόμηση της αιματικής ροής και εξ αυτού στάση, άλγος και αύξηση της θερμοκρασίας.

Θεραπεία

Η θεραπεία της κιρσοκήλης είναι χειρουργική. Δεν είναι πάντοτε επιβεβλημένη η χειρουργική θεραπεία αν δεν υπάρχουν συμπτώματα ή δεν επηρεάζεται η ποιότητα του σπέρματος.

Όταν υπάρχουν συμπτώματα, όπως άλγος οσχέου ή διαταραχές σπέρματος, τότε η χειρουργική επέμβαση είναι η θεραπεία εκλογής.

Υπάρχουν διάφοροι τύποι χειρουργικών επεμβάσεων της κιρσοκήλης και ο εμβολισμός των σπερματικών φλεβών. Στόχος όλων των τύπων επεμβάσεων είναι να αποτρέψουν την παλινδρόμηση της αιματικής ροής των σπερματικών φλεβών.

Έχει επιβεβαιωθεί από μελέτες, ότι μετά τη θεραπεία πολλοί άνδρες με προβλήματα γονιμότητας καθίστανται γόνιμοι. Επίσης όταν διαπιστωθεί ότι όσο πιο πρώιμα χειρουργείται η κιρσοκήλη, τόσο καλύτερα είναι τα αποτελέσματα.

Καρκίνος του Όρχεος

Ο καρκίνος του όρχεος είναι αγνώστου αιτιολογίας. Υπάρχουν όμως ορισμένοι παράγοντες, οι οποίοι αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου όρχεος. Τέτοιοι παράγοντες είναι:

  1. Διαταραχές ανάπτυξης του όρχεος
  2. Η έκθεση σε χημικές ουσίες
  3. Οικογενειακό ιστορικό καρκίνου όρχεος
  4. Λοίμωξη HIV
  5. Ιστορικό κρυψορχίας ( μη κάθοδος των όρχεων στο όσχεο )
  6. Σύνδρομο Klinefelter

Ο καρκίνος του όρχεος είναι ο πιο συχνός στους άνδρες μεταξύ 15-35 ετών, χωρίς να σημαίνει ότι δεν εμφανίζεται σε μεγαλύτερες ηλικίες και σπανιότατα σε νεότερες ηλικίες. Εμφανίζεται συχνότερα σε λευκούς άνδρες παρά σε Αφρικανούς ή Ασιάτες Αμερικανούς.

Υπάρχουν δύο τύποι καρκίνου όρχεος, οι οποίοι προέρχονται από τα κύτταρα που παράγουν το σπέρμα, τα ονομαζόμενα σπερματοκύτταρα. Οι δυο τύποι είναι :

  1. Τα σεμινώματα
  2. Τα μη σεμινώματα

Σεμινώματα

Τα σεμινώματα αναπτύσσονται στις ηλικίες των 30 και 40 ετών, αναπτύσσονται αργά, συνήθως περιορίζονται στον όρχι όταν ανακαλύπτονται, αλλά μπορεί να δώσουν μεταστάσεις στους λεμφαδένες. Τα σεμινώματα είναι πολύ ευαίσθητα στην ακτινοθεραπεία.

Μη σεμινώματα

Τα μη σεμινώματα είναι τα πλέον συνήθη καρκινώματα του όρχεος και αναπτύσσονται πιο γρήγορα από τα σεμινώματα. Οι μη σεμινωματώδεις όγκοι διακρίνονται σε διάφορους τύπους με βάσει την κυτταρική προέλευση. Έτσι έχουμε:

  1. Το χοριοκαρκίνωμα
  2. Το εμβρυικό καρκίνωμα
  3. Το τεράτωμα
  4. Όγκοι του λεκιθικού ασκού ( Yolksactumor)

Υπάρχουν, σπανιότερα όγκοι οι οποίοι προέρχονται από το στρώμα του όρχεος. Υπάρχουν δυο τύποι:

  1. Από κύτταρα Leydig
  2. Από κύτταρα Sertoli

Οι όγκοι από το στρώμα του όρχεος εμφανίζονται συνήθως στην παιδική ηλικία.

Σεμίνωμα όρχεος

Συμπτώματα

Ο καρκίνος του όρχεος μπορεί να διαδράμει ασυμπτωματικός. Όταν όμως υπάρχουν συμπτώματα αυτά περιλαμβάνουν :

  1. Ενόχληση ή άλγος στον όρχι, καθώς και αίσθημα βάρους στο όσχεο
  2. Άλγος στην οσφύ ή στην κάτω κοιλιακή χώρα
  3. Επώδυνη γυναικομαστία
  4. Συνήθως προσβάλλεται ο ένας όρχις

Ο καρκίνος του όρχεος μπορεί να εξαπλωθεί κατά συνέχεια ιστών, σε άλλα όργανα και στους λεμφαδένες. Τα συνηθέστερα σημεία στα οποία μεθίσταται είναι οι κοιλιακοί λεμφαδένες, οι πνεύμονες και η σπονδυλική.

Διάγνωση

Η διάγνωση του καρκίνου του όρχεος προσεγγίζεται με την φυσική εξέταση και όταν διαπιστωθεί διόγκωση και παθολογική σύσταση του όρχεος, τότε προβαίνουμε σε υπερηχογράφημα οσχέου.

Ο υπερηχογραφικός έλεγχος μπορεί να αναδείξει την παρουσία υγρού ή συμπαγή διόγκωση του όρχεος με ανομοιογένεια.

Ακολουθεί εργαστηριακός έλεγχος και αναζήτηση των επιπέδων καρκινικών δεικτών, όπως :

  • Χοριακή γοναδοτροπίνη
  • α-φετοπρωτείνη
  • Γαλακτική δευδρογενάση ( LDH)

Οι καρκινικοί δείκτες είναι αυξημένοι στις περισσότερες περιπτώσεις και σε ένα βαθμό είναι και προσδιοριστικοί του καρκινικού τύπου του όρχεος.

Θεραπεία

Η θεραπεία είναι χειρουργική. Από τη στιγμή που διαγνωσθεί καρκίνος όρχεος, πρέπει άμεσα να προβούμε σε ορχεκτομή. Ακολουθεί ταυτοποίηση του καρκίνου με ιστολογική εξέταση και σταδιοποίηση της νόσου. Επικουρική θεραπεία εξαρτάται από τον τύπο του καρκίνου και το στάδιο της νόσου. Στο πρώτο στάδιο δεν απαιτείται καμμιά επικουρική θεραπεία, αλλά στενή παρακολούθηση ανά 3μηνο. Στα προχωρημένα στάδια, στο μεν σεμίνωμα απαιτείται ακτινοθεραπεία ή συνδυασμός χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας. Στους μη σεμινωματώδεις όγκους απαιτείται χημειοθεραπεία και τακτικός έλεγχος ανά 3μηνο. Εάν μετά τη χημειοθεραπεία διαπιστωθεί υπολειμματική νόσος στον οπισθοπεριτοναικό χώρο, τότε προβαίνουμε σε χειρουργική αφαίρεση.

Η σταδιοποίηση της νόσου επιτυγχάνεται με υπολογιστική τομογραφία άνω, κάτω κοιλίας και θώρακος.

Τα στάδια της νόσου σε αδρές γραμμές είναι τρία:

Στάδιο Ι, περιορίζεται στον όρχι

Στάδιο ΙΙ, επέκταση της νόσου στους οπισθοπεριτοναικούς λεμφαδένες

Στάδιο ΙΙΙ, επέκταση της νόσου στο ήπαρ και στους πνεύμονες

Εικόνα 5. Υπολογιστική τομογραφία κοιλίας που αποκαλύπτει διόγκωση λεμφαδένων

Πρόληψη

Η σύσταση για την έγκαιρη διάγνωση τυχόν καρκίνου όρχεος, είναι η αυτοεξέταση των όρχεων για κάθε άνδρα, μια φορά τον μήνα. Η έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου είναι σημαντική, για την επιτυχή θεραπεία και την καλή πρόγνωση της νόσου.

Παθήσεις της Ακροποσθίας και της Βαλάνου

Παθήσεις της Ακροποσθίας και της Βαλάνου

Φίμωση Ακροποσθίας

Είναι μια φλεγμονώδης και επώδυνη κατάσταση της ακροποσθίας, με αποτέλεσμα τη δυσκολία αποκάλυψης της βαλάνου του πέους.

Αφορά τόσο τα μικρά αγόρια όσο και ενήλικες που δεν έχουν υποβληθεί σε περιτομή. Στα νεογέννητα, η φίμωση είναι συνήθης διότι η ακροποσθία που καλύπτει την βάλανο είναι σφιχτή και μέχρι την ηλικία των 2-3 ετών η αποκάλυψη της βαλάνου είναι δυσχερής. Η φίμωση λύεται με την πάροδο της ηλικίας και αποκαλύπτεται η βάλανος πλήρως στην ηλικία των 3. Αν η φίμωση δεν λυθεί στην εφηβεία, τότε χρειάζεται περιτομή. Η φίμωση συνήθως δεν προκαλεί σοβαρές παρενέργειες, αλλά δημιουργεί προβλήματα στην ούρηση και στην σεξουαλική επαφή (εικόνα 1).

Εικόνα 1: Φίμωση σε ενήλικα

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα της φίμωσης ποικίλλουν, ανάλογα με τον βαθμό της βλάβης. Τα πλέον συχνά συμπτώματα είναι:

  1. Πάχυνση της ακροποσθίας (κυρίως κατά την ούρηση)
  2. Δυσκολία στην ούρηση
  3. Αδυναμία αποκάλυψης της βαλάνου
  4. Άλγος
  5. Διόγκωση της κορυφής του πέους

 

Αίτια Φίμωσης

Τα αίτια της φίμωσης είναι άγνωστα. Συμβαίνει σε άρρενες που συνυπάρχουν κάποιοι παράγοντες κινδύνου. Παράγοντες κινδύνου για φίμωση είναι:

  1. Μη περιτομή
  2. Σακχαρώδης διαβήτης
  3. Εξάνθημα σε νήπια από τις πάνες
  4. Κακή τοπική υγιεινή
  5. Νεαρή ηλικία

Επιπλοκές Φίμωσης

Αν η φίμωση δεν αντιμετωπισθεί, μπορεί να προκαλέσει επιπλοκές και σε σπάνιες περιπτώσεις σοβαρές, που να θέσει ακόμη και σε κίνδυνο τη ζωή του ασθενούς. Οι επιπλοκές της φίμωσης είναι οι παρακάτω:

  1. Δυσχέρεια εκσπερμάτισης
  2. Δυσχέρεια στην ούρηση
  3. Γάγγραινα ακροποσθίας με σοβαρές συνέπειες για τη ζωή
  4. Υπογονιμότητα
  5. Επώδυνη σεξουαλική επαφή
  6. Φλεγμονή της ακροποσθίας
  7. Υποτροπιάζουσες φλεγμονές
  8. Ουλή ακροποσθίας

Θεραπεία Φίμωσης

Η θεραπεία της πλειονότητας των φιμώσεων θεραπεύεται με τη χρήση τοπικών αλοιφών. Στις περιπτώσεις που η συντηρητική θεραπεία δεν αποδίδει, τότε απαιτείται χειρουργική επέμβαση.

Η κλασσική χειρουργική μέθοδος είναι η περιτομή. Εκτελείται κυκλοτερής εκτομή της ακροποσθίας είτε με νυστέρι ή με ψαλίδι.

Μια νέα μέθοδος εφαρμόζεται στην χειρουργική θεραπεία της φίμωσης με τη χρήση συσκευής εξάχνωσης με την ονομασία PLEXER.

Η συσκευή φέρει στο άκρο της βελόνη, μέσω της οποίας προκαλείται σπινθήρας και ιονισμός των αερίων της ατμόσφαιρας και αναπτύσσεται τοπικά θερμότητα και εξάχνωση του υποκειμένου ιστού. Χρησιμοποιείται το ισχυρό PLEXER. Τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά. Το πλεονέκτημα αυτής της μεθόδου βασίζεται στην συμμετρική διατομή της ακροποσθίας, στα ομαλά χειρουργικά χείλη του τραύματος και στην μικρή αιμορραγία(εικόνα 2). Μετά την κυκλοτερή διατομή της ακροποσθίας με το PLEXER, προβαίνουμε σε επιμελή αιμόσταση και συρραφή των τραυματικών χειλέων με 4.0 rapidράμματα

 

Εικόνα 2: Δείχνει την κυκλοτερή διατομή της ακροποσθίας με το Plexer.

Εικόνα 3: Δείχνει το κυκλοτερές και ομαλό περίγραμμα διατομής της ακροποσθίας.

Εικόνα 4: Δείχνει την πλήρη διατομή της ακροποσθίας και την τοποθέτηση των ραμμάτων.Το δε περίγραμμα της διατομής είναι χειρουργικά άψογο.

Νόσος Peyronie

Νόσος Peyronie ή Κάμψη Πέους
Ο François Gigot de Peyronie είναι ο πρώτος που περιέγραψε την κάμψη του πέους, γνωστή ως νόσος Peyronie (PD) το 1743. Τα αίτια της εν λόγω παθολογικής κατάστασης παραμένουν αδιευκρίνιστα.

Η νόσος του Peyronie χαρακτηρίζεται από ανάπτυξη ινωματώδους ιστού (ουλώδης ιστός) στον ινώδη χιτώνα του πέους, οποίος περιβάλλει τα σηραγγώδη σώματα.

Η ανάπτυξη αυτής της νόσου έχει σαν συνέπεια την παραμόρφωση του πέους (κάμψη), άλγος και στυτική δυσλειτουργία.

Η νόσος προσβάλλει το 2-3 % των ανδρών, ηλικίας κυρίως, άνω των 50. Η επίπτωση της νόσου στις ΗΠΑ ανέρχεται σε 2-3 εκατομμύρια άνδρες.

Πιστεύεται ότι η νόσος οφείλεται σε μικροτραυματισμούς κατά τη σεξουαλική επαφή. Χαρακτηρίζεται από ανάπτυξη ινώδους ιστού, εναπόθεση κολλαγόνου, φλεγμονή, αποδιοργάνωση του κολλαγόνου και των ελαστικών ινών, απώλεια της ελαστίνης και αύξηση των επιπέδων του αυξητικού παράγοντα TGF-β1 και ενίσχυση του συνδετικού ιστού.

Αυτή η παθολογική κατάσταση οδηγεί σε ισχυρή ίνωση και απώλεια της ελαστικότητας του ινώδη χιτώνα των σηραγγωδών σωμάτων. Στο 21% των ασθενών συνυπάρχει και άλλη ίνωση, όπως η νόσος Dupuytren’s, με τις ίδιες μεταβολές ίνωσης (Εικ.1).Η επίπτωση στον ανδρικό πληθυσμό ανέρχεται στο 3,2%. Η ηλικιακή επίπτωση εμφανίζει διακυμάνσεις, ανάλογα την ηλικία. Στους άνδρες ηλικίας 30-39 είναι 1,5%, στους άνδρες ηλικίας 40-49 3%, στους άνδρες 50-59 3%, στους άνδρες 60-69 4%, και 6,5% στους άνδρες άνω των 70 ετών.

Στο 84% των περιπτώσεων με πλάκα υπάρχει κάμψη του πέους, στο 47% εμφανίζει επώδυνη στύση, στο 32% συνυπάρχουν η πλάκα, η κάμψη και επώδυνη στύση και το 41% εμφανίζει στυτική δυσλειτουργία.

 

Ραχιαία Κάμψη του πέους

Εντόπιση της πλάκας και κάμψη του πέους . Σχηματική παράσταση 

Ποια είναι τα συμπτώματα που πρέπει να ανησυχήσουν τον πάσχοντα;

Η ανάπτυξη ινώδους πλάκας σε κάποιο σημείο του πέους Η αιφνίδια ή σταδιακή παραμόρφωση του πέους κατά την στύση,Συνοδό ή όχι άλγος.Πολλές φορές η παραμόρφωση είναι μικρή και ανώδυνος.

Ο πάσχων μπορεί να ψηλαφά την σκληρή πλάκα σε κάποιο σημείο του πέους.

Kοιλιακή κάμψη του πέους

Κατά τη στύση προκαλείται κάμψη του πέους προς την πλευρά που εντοπίζεται η πλάκα. Παρατηρείται σμίκρυνση του πέους και στένωση στην περιοχή που αναπτύσσεται ουλώδης ιστός (ίνωση). Όταν η παραμόρφωση είναι μικρού βαθμού και δεν διαταράσσει την λειτουργία της στύσης και την σεξουαλική επαφή, τότε δεν προβαίνουμε σε καμία θεραπεία. Αν όμως η παραμόρφωση είναι μεγάλη, τότε δημιουργεί προβλήματα στη στύση και δυσχέρεια στην σεξουαλική επαφή. Η ανάπτυξη της νόσου του Peyronie αναπτύσσεται και εξελίσσεται σε χρονικό διάστημα 2 ετών με ή χωρίς άλγος.

H νόσος μετά από κάποιο χρονικό διάστημα σταθεροποιείται. Το άλγος κατά τη στύση υποχωρεί και σε ορισμένες περιπτώσεις τόσο η παραμόρφωση όσο και το άλγος βελτιώνονται χωρίς θεραπεία.

Ποια είναι τα αίτια που προκαλούν την πλαστική σκλήρυνση του πέους (Peyronie’s disease);

Δεν είναι ευκρινή τα αίτια της νόσου.

Πολλοί ερευνητές αποδίδουν την ανάπτυξη της νόσου σε διαδοχικούς τραυματισμούς του πέους κατά την σεξουαλική επαφή, μετά από ατύχημα τραυματισμός και κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων.Οι μικροτραυματισμοί δεν οδηγούν πάντοτε σε νόσο του Peyronie, αλλά συμβάλλουν, όταν συνυπάρχουν και άλλοι παράγοντες.

Η κληρονομικότητα, η νόσος του κολλαγόνου και άλλες παθολογικές καταστάσεις, καθώς και χειρουργικές επεμβάσεις του προστάτη αδένα και το κάπνισμα, είναι οι κυριότεροι προδιαθεσικοί παράγοντες.

Διάγνωση

Η διάγνωση της νόσου τίθεται με ψηλάφηση, με το πέος τεντωμένο ή κατόπιν τεχνητής στύσης.

Ειναι δυνατή η ψηλάφηση της σκληρίας (πλάκας), σε κάποιο σημείο της ραχιαίας η κοιλιακής επιφανείας του πέους. Όταν βρίσκεται σε στύση, διαπιστούται και η παραμόρφωση -κάμψη του πέους και ο βαθμός αυτής.Μία άλλη αντικειμενική εξέταση ειναι η Doppler υπερηχογραφία πέους.

Προκαλείται τεχνητή στύση και σαρώνονται τα σηραγγώδη σώματα, όπου αναδεικνύονται τα πιθανά σημεία προσβολής. Μπορεί να δείξει αν η πλάκα έχει ασβεστοποιηθεί ή αν υπάρχει ίνωση των σηραγγωδών σωμάτων.Άλλη, επίσης αξιόπιστη διαγνωστική μέθοδος είναι, η μαγνητική τομογραφία του πέους, όμως λόγω κόστους δεν χρησιμοποιείται συχνά και επίσης δεν υπερτερεί διαγνωστικά της υπερηχογραφίας.ΘεραπείαΗ θεραπεία στη νόσο Peyronie, διακρίνεται σε συντηρητική και χειρουργική. Όταν τα συμπτώματα της νόσου είναι ήπια, τότε προσπαθούμε με φαρμακευτική αγωγή να σταματήσουμε την εξέλιξη της νόσου και να αντιμετωπίσουμε και τον πόνο κατά τη στύση. Αν όμως τα συμπτώματα είναι σοβαρά, η παραμόρφωση είναι μεγάλη > 30 μοίρες και υπάρχει και επώδυνη στύση,τότε συνιστάται χειρουργική αντιμετώπιση.

Η συντηρητική θεραπεία περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή είτε από του στόματος ή σε ενέσιμη μορφή, έγχυση στην πάσχουσα επιφάνεια. Τέτοια φάρμακα είναι, η κολλαγενάση clostridiumhistolyticum (xiaflex). Είναι νέα θεραπεία με πολύ καλά αποτελέσματα, αλλά και παρενέργειες, όπως αιμορραγία. Αλλά φάρμακα που χρησιμοποιούνται είναι, το αμινοβενζοικό κάλιο (POTABA) σε συνδυασμό με βιταμίνη Ε, η βεραπαμίλη σε ενέσιμη μορφή η σε μορφή γέλης.

Επίσης χρησιμοποιείται και η ιντερφερόνη σε ενέσιμη μορφή και τοπική έγχυση.Σε πειραματικό στάδιο υπάρχει νέα θεραπεία και απομένει κλινική δοκιμασία για να επιβεβαιωθούν τα θετικά αποτελέσματα.

Χειρουργική ΘεραπείαΌταν η φαρμακευτική θεραπεία αποτυγχάνει, τότε συνιστάται η χειρουργική λύση. Υπάρχουν διάφορες χειρουργικές τεχνικές, με τίς οποίες επιχειρείται λύση του προβλήματος. Τέτοιες είναι:Αφαίρεση της πλάκας και κάλυψη του ελείμματος με μόσχευμα, αυτόλογο ή ετερόλογοΕυθειασμός του πέους με πτύχωση η με την τεχνική NesbitΕμφύτευση πεικής προθέσεως

Καρκίνος του Προστάτη

Ο καρκίνος του προστάτη αποτελεί έναν από τους συχνότερους καρκίνους στον άνδρα. Αναπτύσσεται αργά Και όταν ανακαλύπτεται συνήθως περιορίζεται στον προστάτη. Όταν ανακαλύπτεται έγκαιρα, η πρόγνωση είναι καλή και η θεραπεία αποτελεσματική.

 

Συμπτώματα

Στα αρχικά στάδια ο καρκίνος του προστάτη, συνήθως δεν προκαλεί συμπτώματα .Σε προχωρημένα στάδια μπορεί να προκαλέσει κλινικά σημεία ή συμπτώματα όπως:

Δυσουρία, αδύναμη ακτίνα ούρησης, αιματουρία, αιμοσπερμία, οιδήματα κάτω άκρων, οστικά άλγη, ενοχλήματα στο περίνεο.

 

Παράγοντες Κινδύνου

Ηλικία. Με την πάροδο της ηλικίας αυξάνεται ο κίνδυνος καρκίνου του προστάτη. Μεγαλύτερη συχνότητα παρατηρείται στην ηλικία άνω των 65 ετών.

Μαύρη φυλή. Στους μαύρους παρατηρείται μεγαλύτερη συχνότητα σε σχέση με τις άλλες φυλές. Στους μαύρους άνδρες ο καρκίνος του προστάτη εμφανίζεται συνήθως επιθετικός και σε προχωρημένο στάδιο, χωρίς να μπορεί να δοθεί εξήγηση.

Οικογενειακό ιστορικό καρκίνου προστάτη. Αν στην οικογένεια υπάρχει ιστορικό προστατικού καρκίνου, τότε ο κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του προστάτη, για τους άνδρες αυτής της οικογένειας, είναι αυξημένος.

Παχυσαρκία. Οι παχύσαρκοι άνδρες όταν διαγιγνώσκονται με καρκίνο του προστάτη , πιθανόν να είναι προχωρημένου σταδίου.

 

Προληπτικός Έλεγχος

Κάθε άνδρας ηλικίας άνω των 50 ετών, πρέπει να υποβάλλεται σε ετήσιο προληπτικό έλεγχο για καρκίνο του προστάτη. Αν υπάρχει κάποιος παράγοντας κινδύνου, κληρονομικότητα, παχυσαρκία, μαύρη φυλή, τότε ο προληπτικός έλεγχος πρέπει να αρχίζει από την ηλικία των 45.Ο προληπτικός έλεγχος περιλαμβάνει:

Δακτυλική Εξέταση προστάτη

Με τη δακτυλική εξέταση ελέγχεται το μέγεθος, το σχήμα και η σύσταση του προστάτη. Το 50% των καρκίνων του προστάτη ανακαλύπτονται με τη δακτυλική εξέταση.

Ειδικό Προστατικό Αντιγόνο (PSA)

Είναι ένας δείκτης του προστάτη και ελέγχεται μέσω μιας μικρής ποσότητας αίματος .Οι μεταβολές του PSA προς τα πάνω δείχνουν ,ουρολοίμωξη, φλεγμονή ή καρκίνο του προστάτη. Το test του PSA σε συνδυασμό με τη δακτυλική εξέταση, θέτουν σε μεγάλο βαθμό ισχυρή υποψία καρκίνου του προστάτη.

 

Διάγνωση Καρκίνου του Προστάτη

Όταν έχουμε θετικά ευρήματα στην δακτυλική εξέταση και αυξημένα επίπεδα PSA τότε ο ουρολόγος οφείλει να επιβεβαιώσει την παρουσία ή όχι καρκίνου στον προστάτη. Τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουν είναι: Διορθικό υπερηχογράφημα προστάτη και ταυτόχρονα λαμβάνονται τεμάχια προστάτη(βιοψία προστάτη) , υπό τοπική αναισθησία πάντοτε, και αποστέλλονται στο παθολογοανατομικό εργαστήριο για να αποφανθεί σχετικά με την παρουσία καρκίνου του προστάτη ή όχι.

Εάν διαπιστωθεί καρκίνος του προστάτη, τότε προβαίνουμε σε σταδιοποίηση της νόσου με:

  • Υπολογιστική τομογραφία άνω και κάτω κοιλίας
  • Σπινθηρογράφημα οστών

 

Θεραπεία

Αν ο καρκίνος εντοπίζεται στον προστάτη, η θεραπεία εκλογής είναι η χειρουργική αφαίρεση του προστάτη. Η δεύτερη επιλογή είναι η ακτινοθεραπεία.

Αν η νόσος έχει επεκταθεί και σε άλλους ιστούς τότε η θεραπεία είναι φαρμακευτική.

 

 

Καλοήθης Υπερπλασία Του Προστάτη (ΚΥΠ)

Η καλοήθης υπερπλασία του προστάτη (ΚΥΠ), επίσης γνωστή ως καλοήθης υπερτροφία του προστάτη, ονομάζεται η αύξηση του όγκου του προστάτη αδένα και αφορά τους άνδρες. Η αύξηση αυτή μπορεί να προκύψει από τον πολλαπλασιασμό επιθηλιακών και στρωματικών κύτταρων, μειωμένο προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο (απόπτωση) ή και τα δύο. Στην ΚΥΠ συμμετέχουν επιθηλιακά και στρωματικα στοιχεία από την περιουρηθρική και μεταβατική ζώνη του αδένα. Καθώς ο προστάτης μεγαλώνει , μπορεί να συμπιέσει ή να προκαλέσει φραγμό της ουρήθρας την οποία περιβάλει . Κατά συνέπεια προκαλούνται προβλήματα στην ούρηση. H ΚΥΠ θεωρείται φυσική εξέλιξη στη διαδικασία γήρανσης στους άνδρες και εξαρτάται από την παραγωγή των ανδρογόνων ορμονών (τεστοστερόνη και διυδροτεστοστερόνη DHT)

Επιδημιολογία

Η ΚΥΠ είναι μία συχνή πάθηση που επηρεάζει την ποιότητα ζωής στο ένα τρίτο, περίπου των ανδρών, ηλικίας άνω των 50 ετών. Εκτιμάται ότι το 50% των ανδρών ηλικίας άνω των 60 ετών εμφανίζει συμπτώματα από την ούρηση. Το ποσοστό αυτό αγγίζει το 90 % στην ηλικία των 85 ετών και άνω. Στις Ηνωμένες Πολιτείες 14 εκατομμύρια άνδρες εμφανίζουν  συμπτώματα από την ούρηση λόγω καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη, ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο, περίπου 30 εκατομμύρια άνδρες παρουσιάζουν  συμπτώματα σχετιζόμενα  με την καλοήθη υπερπλασία του προστάτη.

Ο επιπολασμός της ΚΥΠ σε καυκάσιους και Αφροαμερικάνους άνδρες είναι παρόμοια. Ωστόσο, η ΚΥΠ τείνει να είναι πιο σοβαρή και προοδευτική στους Αφροαμερικάνους άνδρες, πιθανώς λόγω των υψηλότερων επιπέδων τεστοστερόνης, της αυξημένης  δραστηριότητας της 5-α-αναγωγάσης (ρεδουκτάσης) και των διαφόρων παραγόντων ανάπτυξης καθώς και της αυξημένης έκφρασης του υποδοχέα των ανδρογόνων σε αυτόν τον πληθυσμό.

Ανατομία

Ο προστάτης είναι ένας αδένας σε σχήμα και μέγεθος κάστανου και αποτελεί μέρος του ανδρικού αναπαραγωγικού συστήματος. Βρίσκεται μπροστά από το ορθό, κάτω από τον αυχένα της ουροδόχου κύστεως και περιβάλει κυκλοτερώς το τελικό τμήμα της ουρήθρας που λέγεται γι’ αυτό προστατική ουρήθρα. Ο προστάτης αποτελείται από πολλές ζώνες ή λοβούς που περιβάλλονται από ένα εξωτερικό στρώμα ιστού την κάψα. Αυτές περιλαμβάνουν:

  • Την μεταβατική ζώνη που περιβάλλει την ουρήθρα κοντά στην κύστη και είναι αυτή που υπερτρέφεται στην καλοήθη υπερπλασία του προστάτη.
  • Την κεντρική ζώνη που εκτείνεται πίσω και κάτω από τη μεταβατική και περικλείει τους εκσπερματιστικούς πόρους.
  • Την περιφερική ζώνη που εκτείνεται περιφερικά από τις προηγούμενες προς το έντερο, από όπου ξεκινά περίπου το 80% των καρκίνων του προστάτη.
  • Το πρόσθιο ινομυώδες στρώμα που βρίσκεται πρόσθια και επάνω από την ουρήθρα.

Η κύρια λειτουργία του προστάτη αδένα είναι να εκκρίνει ένα αλκαλικό υγρό που αναμιγνύεται με το σπέρμα και περιλαμβάνει περίπου το 70% του σπερματικού όγκου  Οι εκκρίσεις του περιλαμβάνουν θρεπτικά συστατικά για τα σπερματοζωάρια και πρωτεάσες που υγροποιούν το σπέρμα. Επίσης το αλκαλικό pH βοηθά στην εξουδετέρωση του όξινου κολπικού περιβάλλοντος.

Φυσιολογική ανατομία του προστάτηΟ προστάτης βρίσκεται στην κορυφή της ουροδόχου κύστης και περιβάλλει την εγγύς ουρήθρα

 

Παθοφυσιολογία

Η διόγκωση του προστάτη εξαρτάται από το ισχυρό ανδρογόνο διυδροτεστοστερόνη (DHT), η οποία παράγεται από την τεστοστερόνη με τη βοήθεια του ενζύμου 5-α-αναγωγάση (ρεδουκτάση) τύπου II. Η DHT συνδέεται με τους υποδοχείς των ανδρογόνων στους πυρήνες των κυττάρων,  με τελικό αποτέλεσμα την στρωματική και επιθηλιακή υπερπλασία που είναι χαρακτηριστικά της ΚΥΠ .

Μελέτες έχουν αποδείξει την ύπαρξη μεγάλου αριθμό α-1-αδρενεργικών υποδοχέων στο λείο μυ του στρώματος και της κάψας του προστάτη, καθώς και στον αυχένα της ουροδόχου κύστης. Η διέγερση αυτών των υποδοχέων προκαλεί αύξηση του τόνου των λείων μυικών ινών , η οποία μπορεί να επιδεινώσει τα συμπτώματα της ούρησης στους άνδρες. Αντίθετα, ο αποκλεισμός αυτών των υποδοχέων προκαλεί χάλαση των λείων μυικών ινών  και ανακούφιση των ασθενών από τα συμπτώματα.

Μικροσκοπικά, η ΚΥΠ χαρακτηρίζεται ως υπερπλαστική διαδικασία. Τα αποτελέσματα της υπερπλασίας είναι η αύξηση του όγκου του προστάτη που μπορεί να περιορίσει τη ροή των ούρων από την ουροδόχο κύστη, με αποτέλεσμα τις κλινικές εκδηλώσεις της ΚΥΠ . Ο προστάτης μεγαλώνει με την αύξηση της ηλικίας και εξαρτάται από τις ανδρικές ορμόνες. Αξίζει να σημειωθεί ότι, ευνουχισμένοι άνδρες (οι οποίοι δεν είναι σε θέση να παράγουν τεστοστερόνη) δεν αναπτύσσουν ΚΥΠ.

Καθώς ο προστάτης μεγαλώνει, η περιβάλλουσα κάψα του αποτρέπει από την ακτινική διαστολή του με αποτέλεσμα τη συμπίεση της ουρήθρας και την εμφάνιση συμπτωμάτων από το κατώτερο ουροποιητικό σύστημα. Ωστόσο, η παρεμπόδιση της φυσιολογικής ροής των ουρών από τη συμπίεση της ουρήθρας και η παραμονή ποσότητας ούρων εντός της ουροδόχου κύστης προκαλεί δυσλειτουργία της τελευταίας. Το τοίχωμα της ουροδόχου κύστης γίνεται λεπτότερο, με δοκιδώσεις, ευερέθιστο και μεγαλώνει τη συσταλτική του δύναμη. Επίσης παρατηρείται μείωση των λείων μυϊκών ινών και αύξηση του κολλαγόνου του τοιχώματος της ουροδόχου κύστης. Οι ίνες κολλαγόνου περιορίζουν τη ελαστικότητα οδηγώντας σε υψηλότερες πιέσεις εντός της ουροδόχου κύστης και σε μειωμένη κένωση αυτής από ούρα.

Η αλλοίωση αυτή της ουροδόχου κύστης, ακόμη και με μικρούς όγκους ούρων, συνεισφέρει στην συχνουρία και στις υπόλοιπες κλινικές εκδηλώσεις της ΚΥΠ. Η κύστη μπορεί σταδιακά να εξασθενίσει και να χάσει την ικανότητα πλήρους εκκένωσης αυτής από τα ούρα, οδηγώντας σε αυξημένο υπολειπόμενο όγκο ούρων και, ενδεχομένως, οξεία ή χρόνια κατακράτηση ούρων.

Σύγκριση φυσιολογικού και υπερτροφικού προστάτη που συμπιέζει την ουρήθρα.

Σημεία και συμπτώματα

Καθώς ο προστάτης μεγαλώνει και συμπιέζει την προστατική ουρήθρα, όπως προαναφέρθηκε, εμποδίζει τη σωστή ροή των ούρων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση των συμπτωμάτων της νόσου, τα οποία είναι :

  • Συχνουρία
  • Νυχτουρία
  • Επιτακτική ούρηση
  • Διστακτικότητα (καθυστέρηση της έναρξης της ούρησης, διακοπτόμενη ούρηση, ασθενής ροή)
  • Αίσθηση ατελούς κένωσης της ουροδόχου κύστης (Η αίσθηση της επίμονης κατακράτηση ούρων, ανεξάρτητα από τη συχνότητα της ούρησης)
  • Η ανάγκη πίεσης ή ώθησης (χειρισμοί Valsalva ) για να ξεκινήσει και να διατηρηθεί η ούρηση, προκειμένου να εκκενωθεί πληρέστερα η ουροδόχος κύστη
  • Ελάττωση της ακτίνας ροής των ούρων
  • Στάγδην αποβολή μικρών ποσοτήτων ούρων (οφείλεται σε κακή ροή των ούρων)

Διάγνωση

Η δακτυλική εξέταση

Η δακτυλική εξέταση (ΔΕ) αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αξιολόγησης των ανδρών με καλοήθη υπερπλασία του προστάτη. Με αυτή την απλή εξέταση μπορεί να εκτιμηθεί, το μέγεθος και το περίγραμμα του προστάτη και μπορούν να ανιχνευθούν περιοχές που υποδηλώνουν κακοήθεια.

  • Εργαστηριακές εξετάσεις
  • Γενική ούρων. Εκτιμάται η παρουσία αίματος , λευκοκυττάρων , βακτηρίων , πρωτεϊνών , ή γλυκόζης.
  • Καλλιέργεια ούρων. Είναι χρήσιμη για να αποκλεισθεί πιθανή λοίμωξη του ουροποιογεννητικού συστήματος.
  • Ειδικό Προστατικό Αντιγόνο. Συνιστάται προκειμένου να αξιολογηθούν τα επίπεδα στον ορό και να αποκλεισθεί τυχόν κακοήθεια του προστάτη.
  • Ηλεκτρολύτες, ουρία αίματος, κρεατινίνη,για εκτίμηση της νεφρικής λειτουργίας. Ωστόσο, δεν είναι εξέταση ρουτίνας η μέτρηση της κρεατινίνης ορού για την αρχική αξιολόγηση της καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη σε άνδρες με συμπτώματα του κατώτερου ουροποιητικού συστήματος.
  • Υπερηχογραφία
  • Το υπερηχογράφημα (διακοιλιακό ή/και διορθικό ) είναι χρήσιμο ,γιατί είναι μια απλή ανώδυνη εξέταση, με την οποία ελέγχεται το εσωτερικό της ουροδόχου κύστης και το μέγεθος του προστάτη καθώς και ο βαθμός  υδρονέφρωσης (αν υπάρχει) σε ασθενείς με επίσχεση ούρων ή σημεία νεφρικής ανεπάρκειας .

 

Ενδοφλέβια Ουρογραφία

Απεικονίζει έμμεσα τον προστάτη αδένα, δίνει όμως συνολικές πληροφορίες για το ουροποιητικό σύστημα και μπορεί να αποκαλύψει πχ. διάταση του ανώτερου ουροποιητικού, πάχυνση ή δοκίδωση της ουροδόχου κύστεως, λιθίαση, εκκολπώματα, όγκους.

 

Ενδοσκόπηση του κατώτερου ουροποιητικού

Η κυστεοσκόπηση δίνει την δυνατότητα της υπό όραση εκτίμησης, της έκτασης της υπερτροφίας του προστάτη και του βαθμού απόφραξης. Επιτρέπει ταυτόχρονα την επισκόπηση του εσωτερικού της ουροδόχου κύστης. Ενδείκνυται σε ασθενείς που είναι προγραμματισμένοι για επεμβατική θεραπεία ή στους οποίους υπάρχει υποψία ξένου σώματος ή κακοήθειας . Επιπλέον, η ενδοσκόπηση ενδείκνυται σε ασθενείς με ιστορικό σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων (π.χ.,γονοκοκκική ουρηθρίτιδα) , παρατεταμένο καθετηριασμό , ή τραυματισμό .

IPSS/AUA-SI

Η σοβαρότητα της καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη μπορεί να προσδιοριστεί με το Διεθνή Δείκτη των Συμπτωμάτων του προστάτη (IPSS) ή του δείκτη των Συμπτωμάτων της Αμερικανικής Ουρολογικής Εταιρείας (AUA-SI), μαζί με ένα ερωτηματολόγιο για την ποιότητα της ζωής. Η ερωτήσεις που καθορίζουν τον AUA – SI για την καλοήθη υπερπλασία του προστάτη αφορούν τα ακόλουθα:

  • Ατελής κένωση ουροδόχου κύστης
  • Συχνότητα ούρησης
  • Διστακτικότητα
  • Επιτακτική ούρηση
  • Ασθενής ροή ούρων
  • Πίεση για την επίτευξη ούρησης
  • Νυκτουρία

Άλλες εξετάσεις

  1. Μέτρηση του ρυθμού ροής των ούρων. Είναι χρήσιμή στην αρχική αξιολόγηση για να προσδιορίσει την ανταπόκριση του ασθενούς στη θεραπεία.
  2. Υπολειπόμενος όγκος ούρων μετά την ούρηση. Χρησιμοποιείται για να μετρήσει τη σοβαρότητα της ανεπάρκειας της ουροδόχου κύστης. Μπορεί να μετρηθεί επεμβατικά με έναν καθετήρα ή μη επεμβατικά με διακοιλιακό υπερηχογράφημα.
  3. Μελέτη της πίεσης ροής των ούρων. Μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη για την αξιολόγηση της ικανότητας συστολής της ουροδόχου κύστεως.
  4. Ουροδυναμική μελέτη. Μπορεί να εκτιμήσει την ικανότητα συστολής της ουροδόχου κύστης (μειωμένη δραστηριότητα εξωστήρα μυ).
  5. Κυτταρολογική εξέταση των ούρων. Λαμβάνεται υπόψη σε ασθενείς με κυρίως ερεθιστικά συμπτώματα ούρησης.

 

Θεραπεία

Οι άνδρες με συμπωματική καλοήθη υπερτροφία του προστάτη έχουν συνήθως ανάγκη θεραπείας. Αυτή μπορεί να είναι φαρμακευτική ή χειρουργική.

Φαρμακευτική θεραπεία

Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται στη θεραπεία της ΚΥΠ είναι τα ακόλουθα:

  • Αναστολείς των α-1-υποδοχέων
  • Αναστολείς των α-αδρενεργικών υποδοχέων
  • Αναστολείς της φωσφοδιεστεράσης τύπου 5
  • Αναστολείς της 5-α αναγωγάσης (ρεδουκτάση)
  • Αντιχολινεργικά φάρμακα

Χειρουργική θεραπεία

Η χειρουργική αφαίρεση του υπερτροφικού προστατικού ιστού παραμένει η πλέον δραστική θεραπεία αντιμετώπισης της καλοήθους υπερτροφίας του προστάτη, με αποτελέσματα μεγάλης χρονικής διάρκειας. Οι περισσότεροι ουρολόγοι κρίνουν απαραίτητη την χειρουργική αποκατάσταση όταν τα συμπτώματα είναι σοβαρά και η φαρμακευτική θεραπεία έχει αποτύχει, στην περίπτωση επίσχεσης των ούρων και όταν υπάρχουν επιπλοκές όπως λοίμωξη ή αιμορραγία. Οι χειρουργικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται σήμερα είναι οι ακόλουθες:

  • Διουρηθρική εκτομή του προστάτη ( TURP ). Επιλέγεται σε ασθενείς με όγκο προστάτη μέχρι 75 gr για την ανακούφιση τους από τα συμπτώματα αποφρακτικού τύπου.
  • Ανοικτή προστατεκτομή. Προορίζεται για ασθενείς με πολύ μεγάλο προστάτη ( >75 gr ), για ασθενείς με ταυτόχρονη παρουσία λίθων στην ουροδόχο κύστη ή εκκολπώματα της ουροδόχου κύστης , και για ασθενείς στους οποίους δεν μπορεί να εκτελεστεί τεχνικά η διουρηθρική χειρουργική επέμβαση.

 

Ελάχιστα επεμβατική θεραπεία

  • Διουρηθρική εκτομή του προστάτη ( TUIP ).
  • Θεραπεία με λέιζερ. Χρησιμοποιείται για να κόψει ή να καταστρέψει τον ιστό του προστάτη.
  • Διουρηθρική θεραπεία με μικροκύματα (TUMT). Δημιουργεί θερμότητα , που προκαλεί τον θάνατο των κυττάρων στον προστάτη, οδηγώντας σε συρρίκνωση του και μείωση του όγκου του.
  • Διουρηθρική εκτομή δια βελόνης του προστάτη (TUMT)
  • Θεραπεία με υψηλής έντασης υπερηχογραφική ενέργεια. Προς το παρον βρίσκεται στο στάδιο των κλινικών δοκιμών και δεν χρησιμοποιείται.
  • Προστατικά stents. Ευέλικτες συσκευές που διαστέλλονται όταν τοποθετηθούν εντός της ουρήθρας και βελτιώνουν τη ροή των ούρων.
  • Ενδοσκοπική αφαίρεση του προστατικού αδενώματος TURis. Είναι η εξέλιξη της διουρηθρικής προστατεκτομής χωρίς τις επιπλοκές αυτής. Είναι η πλέον αποτελεσματική μέθοδος, εφάμιλλη της ανοικτής προστατεκτομής. Έχει την δυνατότητα αφαίρεσης μεγάλου μεγέθους αδένωμα προστάτη(>80γρ.) με ελάχιστη απώλεια αίματος και μικρό χρόνο νοσηλείας (2-3 ημέρες). Δεν έχει περιορισμό στο χρόνο του χειρουργείου ,διότι δεν προκαλεί σύνδρομο απορροφήσεως όπως η κλασσική διουρηθρική προστατεκτομή.

Πρόγνωση

Στο παρελθόν, η χρόνια επίσχεση ούρων από την απόφραξη του αυχένα της ουροδόχου κύστεως οδηγούσε συχνά σε νεφρική ανεπάρκεια και ουραιμία. Παρόλο που αυτή η επιπλοκή έχει γίνει πολύ λιγότερο συχνή, η απόφραξη του αυχένα της ουροδόχου κύστεως ,δευτερεύουσα σε καλοήθη υπερπλασία του προστάτη ,μπορεί να οδηγήσει σε κατακράτηση ούρων, νεφρική ανεπάρκεια, υποτροπιάζουσες λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος, μακροσκοπική αιματουρία, και λίθίαση της ουροδόχου κύστεως.

 

Ακράτεια ούρων στους άνδρες

Η ακράτεια ούρων είναι μια παθολογική κατάσταση η οποία χαρακτηρίζεται από ακούσια απώλεια ούρων. Η ακράτεια ούρων είναι μια ιδιαίτερα ενοχλητική πάθηση, η οποία δημιουργεί προβλήματα υγιεινής αφενός και αφετέρου επηρεάζει την κοινωνική, προσωπική και επαγγελματική ζωή του ατόμου. Αφορά και τα δυο φύλα με μεγαλύτερη επίπτωση στις γυναίκες. Η παθολογική αυτή κατάσταση προκαλεί κοινωνικό πρόβλημα στους πάσχοντες ,επηρεάζει αρνητικά τον ψυχισμό καθώς και την σεξουαλική δραστηριότητα τους και οδηγεί προοδευτικά στον απομονωτισμό και την κατάθλιψη.

Η επίπτωση στον γενικό πληθυσμό ανέρχεται στις μεν γυναίκες ηλικίας 15-64 ετών στο 15-30%.,ενώ στους άνδρες στο 1,5% . Εκδηλώνεται σε όλες τις ηλικίες, με μεγαλύτερη επίπτωση στις γυναίκες άνω των 50 ετών, και στους άνδρες άνω των 65 ετών. Στους άνδρες, η πλήρης ακράτεια ούρων στις μεγάλες ηλικίες , οφείλεται κυρίως σε βλάβη του σφιγκτηριακού μηχανισμού ή σε ανατομικές ανωμαλίες .Οι συνηθέστερες αιτίες ακράτειας στους άνδρες, είναι οι χειρουργικές επεμβάσεις του προστάτη. Σ΄αυτούς τους ασθενείς το ποσοστό ακράτειας κυμαίνεται μεταξύ 0,5%- 10%.

Η ακράτεια ούρων στους ασθενείς που υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση για καλοήθη υπερτροφία του προστάτη αφορά πολύ μικρό ποσοστό <0,5%, ενώ σε εκείνους που υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση για καρκίνο του προστάτη ,τότε το ποσοστό αυξάνεται και κυμαίνεται από 2%- 10%,και αφορά όλες τις χειρουργικές μεθόδους ,τόσο την κλασσική οπισθοηβική ριζική προστατεκτομή όσο και τις σύγχρονες όπως την λαπαροσκοπική και την υποβοηθούμενη ρομποτική ριζική προστατεκτομή .Μία άλλη ομάδα ασθενών είναι εκείνη με νευρογενή ουροδόχο κύστη.

Πώς θεραπεύεται η πλήρης ακράτεια στους άνδρες.

Στις περιπτώσεις αυτές η πιο αποτελεσματική μέθοδος θεραπείας είναι η εμφύτευση τεχνητού σφιγκτήρα στην ουρήθρα , η οποία λύνει το πρόβλημα σε ποσοστό πάνω από 95% των περιπτώσεων. Στην κλινική μας εφαρμόζεται η εμφύτευση του τεχνητού σφιγκτήρα ούρων από 8ετίας περίπου με εφάμιλλα αποτελέσματα εκείνων των εξειδικευμένων κέντρων των ΗΠΑ.

Ο τεχνητός σφιγκτήρας είναι μία συσκευή η οποία κατασκευάζεται από σιλικόνη και επενδύεται με αντιβιοτικό. Αποτελείται από τρία στοιχεία ,έναν ασκό (reservoir) o οποίος αποθηκεύει το υγρό ,μια αντλία την οποία χειρίζεται ο ασθενής και την περιουρηθρίδα που περιβάλλει την ουρήθρα.

Ο τεχνητός σφιγκτήρας μιμείται λειτουργικά τον φυσιολογικό σφιγκτήρα γιαυτό και αποτελέσματα είναι εξαιρετικά σε ποσοστά που υπερβαίνουν το 90% .

Ο τεχνητός σφιγκτήρας τοποθετείται με μια μικρή χειρουργική επέμβαση υπό γενική ή επισκληρίδιο αναισθησία .Η χειρουργική τομή εκτελείται μεταξύ πέους και οσχέου και η χειρουργική επέμβαση διαρκεί 30-40’ της ώρας. Ο ασθενής παραμένει νοσηλευόμενος δύο ημέρες και εξέρχεται με ουροκαθετήρα για 10 ημέρες .Ο τεχνητός σφιγκτήρας ενεργοποιείται σε 4-6 εβδομάδες και αφού προηγουμένως ο ασθενής λάβει εκπαίδευση χειρισμού αυτού.

Οι άμεσες μετεγχειρητικές επιπλοκές είναι ελάχιστες και ήπιες. Οι απώτερες επιπλοκές περιλαμβάνουν φλεγμονές, ουρολοιμώξεις και διάβρωση ουρήθρας ή οσχέου. Οι προαναφερόμενες επιπλοκές εμφανίζονται συνήθως σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη, σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί προηγουμένως σε ακτινογραφία και σε ασθενείς που βρίσκονται σε ανοσοκαταστολή.

Συμπέρασμα: Η ακράτεια ούρων στους άνδρες σήμερα αναγνωρίζεται και διαγιγνώσκεται εύκολα, η δε θεραπεία είναι απλή και αποτελεσματική με τη χρήση του τεχνητού σφιγκτήρα. Ως εκ τούτου, κάθε άνδρας που εμφανίζει ακράτεια ούρων καλόν είναι να απευθύνεται στον ουρολόγο,  ώστε να αξιολογηθεί το πρόβλημα του, να ταυτοποιηθεί και να εφαρμοσθεί η κατάλληλη θεραπεία.

 

HPV Κονδυλώματα

HPV Κονδυλώματα

Τα κονδυλώματα είναι θηλωματώδεις βλάβες του δέρματος και των βλεννογόνων του ανθρώπου. Οφείλεται σε συνήθη ιό, τον ονομαζόμενο humanpapillomavirus (HPV). Προσβάλλει τόσο τις γυναίκες όσο και τους άνδρες. Υπάρχουν περισσότεροι από 100 τύποι του ιού HPV. Κάποιοι τύποι του ιού μπορεί να προκαλέσουν την ανάπτυξη, στα χέρια και στα πόδια, δερματικές εκβλαστήσεις, τις ονομαζόμενες και κρεατοελιές. Το 80% των ανδρών και γυναικών θα προσβληθεί, κάποια στιγμή της ζωής τους, από κάποιο τύπο του ιού.

Οι περισσότεροι HPVιοί είναι χαμηλής δυναμικότητας και διαδράμουν ασυμπτωματικά. Περίπου 40 τύποι HPV είναι υπεύθυνοι για προσβολή του γεννητικού συστήματος τόσο του άνδρα όσο και της γυναίκας. Από 40 τύπους, ορισμένοι είναι υψηλού κινδύνου (οι τύποι HPV16 και 18) και μπορεί να προκαλέσουν διάφορες μορφές καρκίνου, ενώ άλλοι είναι χαμηλού κινδύνου (όπως οι HPV6 και 11) και προκαλούν συνήθων εκβλαστήσεις των γεννητικών οργάνων, όπως στους άνδρες τα κονδυλώματα. Η προσβολή μπορεί να συμβεί με την σεξουαλική και δερματική επαφή. Τα κονδυλώματα είναι δερματικές εκβλαστήσεις του πέους και σπανίως του βλεννογόνου της ουρήθρας. Συνήθως, οι ασθενείς που έχουν προσβληθεί είναι ασυμπτωματικοί. Όταν υπάρχουν αυτά είναι, καύσος και νηγμώδη άλγη στην περιοχή των γεννητικών οργάνων. Η διάγνωση τίθεται με την επισκόπηση.

Θεραπεία

Η θεραπεία των κονδυλωμάτων, περιλαμβάνει φαρμακευτική και χειρουργική. Ως φαρμακευτική προτείνεται, η επάλειψη διαφόρων χημειοθεραπευτικών αλοιφών όπως 5-FU.

Η χειρουργική περιλαμβάνει, υπό τοπική αναισθησία, την ηλεκτροπηξία,την χειρουργική εκτομή όταν οι εκβλαστήσεις είναι μεγάλες και το Laser.

Τελευταία έχει εισαχθεί, στη θεραπεία των κονδυλωμάτων, η χρήση του PLEXER, και επιτυγχάνεται μέσω της εξάχνωσης. Με τοπική αναισθησία και με τη βοήθεια της συσκευής PLEXER μεσαίας δυναμικότητας, αντιμετωπίζονται τα κονδυλώματα. Το πλεονέκτημα του PLEXER, έναντι των άλλων χειρουργικών μεθόδων, είναι ότι δεν καταλείπει ουλές και είναι ανώδυνο.

2 μικρά κονδυλώματα

Εξάλειψη των κονδυλωμάτων μετά την εφαρμογή του PLEXER

Eπιμήκυνσης πέους

Χειρουργική τεχνική επιμήκυνσης πέους
Η αυξητική του πέους διακρίνεται στην επιμήκυνση και στην αύξηση του εύρους του πέους.
Οι δυνατότητες επιμήκυνσης του πέους δεν υπερβαίνουν τα 2-3 εκατοστά, και αυτό πρέπει να γίνεται κατανοητό. Στόχος της επιμήκυνσης είναι η αποκάλυψη μεγαλύτερου μέρους του κορμού του πέους. Ουσιαστικά δεν υπάρχει πραγματική αύξηση του μήκους αλλά αύξηση του ελεύθερου τμήματος αυτού, του κορμού.

Εικόνα 1 Ανατομία της περιοχής

Δεν υπάρχει φαρμακευτική αγωγή που να αυξάνει το πέος. Κατά συνέπεια, η μόνη μέθοδος αύξησης του πέους είναι η χειρουργική.

Τεχνική Επιμήκυνση Πέους
 
Αρχικά γίνεται μερική διάτμηση του σφενδονοειδούς συνδέσμου του πέους κάτω από την ηβική σύμφυση.
Μόνο τα πλευρικά τμήματα του συνδέσμου πρέπει να διατηρηθούν έτσι ώστε να υπάρχει σταθερότητα του πέους κατά την στύση.
Η κατάφυση του συνδέσμου βρίσκεται 4- 5 εκ κάτω από το δέρμα όπως φαίνεται στην παρακάτω εικόνα

Ο ηβοπεικός σύνδεσμος

Με την διάτμηση του σφενδονοειδούς συνδέσμου, αυξάνει η γωνία μεταξύ του πέους και του οριζοντίου επιπέδου η οποία γίνεται από οξεία αμβλεία.
Με αυτό τον τρόπο προσδίδεται ένα οπτικό αποτέλεσμα επιμήκυνσης 1-2 εκατοστά .

Διατομή ηβοπεικού συνδέσμου

Για να επιτύχουμε επιμήκυνση χωρίς τάση, η επιπολής και εν τω βάθει περιτονία του πέους πρέπει να συρραφούν με 2 μη απορροφήσιμες ραφές μέχρι τον ινώδη χιτώνα και να σταθεροποιηθούν στο περιόστεο την ηβικής σύμφυσης.

Τοποθέτηση ραφών στα πλάγια του επιμήκη άξονα του πέους

Οι 2 ραφές πρέπει να τοποθετούνται κατά μήκος του επιμήκη άξονα του πέους στα πλάγια ,ώστε να μην τραυματιστούν τα αγγεία και νεύρα που πορεύονται πλευρικά

Για να επιτύχουμε επιμήκυνση του δέρματος του πέους, πραγματοποιείται μια τομή σε σχήμα ανάποδου V στην ρίζα του πέους.

Το αποτέλεσμα είναι μια κλασική πλαστική σε σχήμα Y – V.

Σχεδίαση της τομής σε αντεστραμμένο V στη ρίζα του πέους

Συρραφή σε σχήμα Y-V

Για να επιτύχουμε ακριβή διατομή χωρίς αιμορραγία, χρησιμοποιείται radiosurgery υψηλής συχνότητας.

Για την επιμήκυνση του δέρματος στην κοιλιακή επιφάνεια του πέους, πραγματοποιούνται τομές σε σχήμα Z

Το σχήμα Ζ στην κοιλιακή χώρα του Πέους

Παρασκευή της κοιλιακής μοίρας του πέους 

 

Για την επιμήκυνση του δέρματος στην κοιλιακή επιφάνεια του πέους, πραγματοποιούνται τομές σε σχήμα Z οι οποίες συρράπτονται με απορροφήσιμο ράμμα ενώ για την σύγκλιση της τομής σε σχήμα Υ, χρησιμοποιείται μονόκλωνο ράμμα nylon 4-0 το οποίο και αφαιρείται 2 εβδομάδες μετά την χειρουργική επέμβαση.

Ολοκλήρωση της επέμβασης επιμήκυνσης πέους σε  ασθενή με μικροφαλλία

Πεοπροθετική

Στύση κατά βούληση
Μόνιμη και αποτελεσματική λύση στο πρόβλημα στύσης, σε όσους άνδρες δεν ανταποκρίνονται στη φαρμακευτική αγωγή, προσφέρει η τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης. Η πεϊκή πρόθεση είναι η τελευταία λέξη της τεχνολογίας και αποτελείται από τρία τμήματα. Δύο κυλίνδρους, δεξαμενή νερού και την αντλία ελέγχου και τοποθετείται κάτω από το δέρμα κατά μήκος του πέους. Δίνει μόνιμη και αποτελεσματική λύση στο πρόβλημα της στύσης και ικανοποίει του άνδρες, αλλά και τις συντρόφους τους σε ποσοστό πάνω από 93% σε σχέση με τις άλλες θεραπείες.
Η τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης γίνεται σε άνδρες οι οποίοι:
Δεν ανταποκρίνονται στη φαρμακευτική αγωγή που τους συνιστά ο γιατρός τους
Η χρήση της φαρμακευτικής αγωγής τους προκαλεί σοβαρές παρενέργειες λόγω συνυπάρχουσας νοσηρότητας
Επιθυμούν μία μόνιμη και αποτελεσματική λύση
Η συντριπτική υπεροχή της πεϊκής πρόθεσης, έναντι των άλλων «θεραπειών» είναι γεγονός διότι:
– Είναι η μοναδική θεραπεία που επιτρέπει την αυθόρμητη σεξουαλική επαφή, καθώς η στύση επιτυγχάνεται μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα και δεν απαιτεί «προετοιμασία» και αναμονή του άνδρα (όπως συμβαίνει με τα φάρμακα από το στόμα και τις πεϊκές ενέσεις)
– Η στύση διατηρείται για όσο διάστημα επιθυμεί ο άνδρας
– Η εκσπερμάτωση και ο οργασμός γίνεται φυσιολογικά
Τοποθέτηση και λειτουργία της πεϊκής πρόθεσης
Η τοποθέτηση της πεϊκής πρόθεσης γίνεται από εκπαιδευμένους χειρουργούς ουρολόγους με μία απλή επέμβαση, η οποία πραγματοποιείται με ραχιαία νάρκωση (από τη μέση και κάτω). Με τομή δύο εκατοστών στο δέρμα στη συμβολή του οσχέου και του πέους σε μη ορατό σημείο για αισθητικούς λόγους τοποθετείται η πεϊκή πρόθεση. Η διάρκεια της επέμβασης δεν ξεπερνά την μία ώρα και απαιτείται νοσηλεία μόλις μίας ημέρας στο νοσοκομείο. Η επέμβαση δεν εγκυμονεί σχεδόν κανένα κίνδυνο όπως και η χρήση της. Μάλιστα στην Ελλάδα βρίσκεται και είναι διαθέσιμη η πλέον εξελιγμένη πεϊκή πρόθεση που ονομάζεται «ΑΜS 700 MS» και προσφέρει τα εξής πλεονεκτήματα:

– Ειδική επικάλυψη από μίγμα αντιβιοτικών InhibiZone που ελαχιστοποιεί τον κίνδυνο επιμόλυνσης
– Ειδική αντλία ελέγχου MS (MomentarySqueeze) μ ε την οποία επιτυγχάνεται η στιγμιαία χαλάρωση του πέους μετά τη σεξουαλική επαφή
– Η αποτροπή της ακούσιας στύσης (διαθέτει ειδική αντίστροφή βαλβίδα LockOut).
Αξίζει να τονιστεί ότι μετά την τοποθέτηση υπάρχει άριστο αισθητικό αποτέλεσμα, δηλαδή η πεϊκή πρόθεση δεν είναι ορατή και αντιληπτή είτε το πέος βρίσκεται σε στύση είτε σε χαλάρωση. Επίσης το κόστος της τοποθέτησης καλύπτεται από όλα τα ασφαλιστικά ταμεία ενώ η επέμβαση πραγματοποιείται στις ουρολογικές κλινικές των δημοσίων νοσοκομείων αλλά και στα ιδιωτικά θεραπευτήρια. Τέλος απαλλάσσει τον άνδρα από το μόνιμο σημαντικό κόστος των άλλων θεραπειών (φάρμακα από το στόμα και πεϊκές ενέσεις). Ήδη σύμφωνα με στοιχεία τα τελευταία χρόνια 1.000 Έλληνες απολαμβάνουν και πάλι τον έρωτα χάρις την πεϊκή πρόθεση. Ο μέσος όρος ηλικίας αυτών που έχουν τοποθετήσει πεϊκή πρόθεση είναι 65 χρονών (44 ο νεότερος και 78 χρόνων ο μεγαλύτερος). 30 ημέρες μετά την τοποθέτηση ο άνδρας μπορεί να ενεργοποιήσει την πεϊκή πρόθεση ασκώντας ελαφρά πίεση στην αντλία ελέγχου, η οποία είναι τοποθετημένη εντός του οσχέου. Αμέσως μετά την ερωτική του επαφή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο χαλαρώνει και πάλι το πέος του.

Συγκριτικά αποτελέσματα
Πρόσφατη κλινική μελέτη απέδειξε ότι η τοποθέτηση πεϊκών προθέσεων είχε ως αποτέλεσμα την πολύ μεγαλύτερη ικανοποίηση των ανδρών και των συντρόφων τους, σε σύγκριση με τα φάρμακα από το στόμα και τις ενέσεις.
Συγκεκριμένα:
– Το ποσοστό ικανοποίησης μετά την τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης έφτασε το 93%
– Με τη λήψη φαρμάκων μόλις το 51%
– Και με τη χρήση πεϊκών ενέσεων 40%
Τα αποτελέσματα αυτά καθημερινά οδηγούν όλο και περισσότερους άνδρες στη μόνιμη αντιμετώπιση του προβλήματος της στυτικής τους δυσλειτουργίας με την τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης. Έτσι σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία περισσότεροι από 100 άνδρες την ημέρα σε ολόκληρο τον κόσμο προχωρούν στην τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης.

Πόσοι αντιμετωπίζουν πρόβλημα στύσης
Στην Ελλάδα δυστυχώς αυξάνει χρόνο με το χρόνο ο αριθμός των ανδρών οι οποίοι για διαφόρους λόγους εμφανίζουν πρόβλημα στυτικής δυσλειτουργίας. Σύμφωνα με στοιχεία σήμερα περισσότεροι από 400.000 άνδρες αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Τα στατιστικά στοιχεία είναι δυσοίωνα καθώς συμφώνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ουρολογικής Εταιρίας περισσότεροι από 43.000.000 άνδρες στη Ευρώπη και εκατοντάδες χιλιάδες στη χώρα μας αναμένεται να εμφανίσουν στυτική δυσλειτουργία μέχρι το 2025.